Mee denken - mee doen - mee genieten

Hallo lezers

De tijd vliegt. Nog een paar weekjes en dan is mijn dochter met haar man en drie kinderen dichterbij dan ooit. Ze komen naar Europa.

Toen mijn man en ik in oktober 2013 in New Zealand waren beloofde mijn schoonzoon ons dat hij er voor zou zorgen dat hij samen met mijn dochter en de kinderen een bezoek zouden brengen aan Nederland- aan ons. Hij heeft de belofte waargemaakt en in de herfst is het zover. Dit zal de eerste keer zijn dat mijn dochter mij meemaakt in het land van mijn geboorte. Ik vind dat bijzonder.

In april 1971 begon ik aan mijn leven in New Zeeland. In juli 2000 pakten ik mijn leven weer op in Nederland, het land van mijn voorouders. Nu komt een van mijn 3 kinderen naar Nederland om te zien hoe ik hier woon en 'pas' zeg maar. Want daar kan zij zich uiteraard geen beeld van maken.

We gaan naar de markt, Biesbosch, Kinderdijk, fietsen en krotketje eten. We zullen op kinderkopjes wandelen en gevels bekijken. Een hele lijst van mogelijkheden ligt al klaar. Er zullen velen weggestreept worden en ook veel overblijven waar we geen tijd voor hebben. Er zal patat gekocht worden en op tafel komen en vla in de koelkast ( waar mijn schoonzoon gek op is). Een bezoek aan een pannenkoek restaurant zit er dik in en het vooruitzicht naar de Efteling te kunnen met mijn kleinkinderen vult mij met vreugde van de bovenste plank.

Ook belangrijk zal het bezoek zijn aan verschillende plekken die bijzonder zijn voor onze familie. Als het een beetje meezit wil ik haar naar mijn geboorteplek brengen. Zelf heeft ze ook een paar wensen die ik graag in vervulling zie gaan. Hoe lang hebben we - nou echt niet lang genoeg. Ja, mijn dochter is al eerder in Europa geweest waaronder Nederland. Dat was jaren geleden, met haar toenmalige vriend die nu haar echtgenoot is en vader van hun 3 kinderen. Toen woonde ik nog in New Zealand. Ze voelde zich er meteen 'thuis'. Een paar herinneringen ophalen zal geen kwaad.

Ik heb mee mogen denken, ik mag meedoen en ik zal zeer zeker mee genieten van alles wat we beleven zullen die kostbare dagen.

Ik ga een aftelkalender maken- net zo een als mijn kleinkinderen hebben. Ik voel me ook als een kind die met smart op cadeautjes avond wacht.

Lieve groet van 

Omaverweg.

Plannetjes maken

Hoewel ik probeer om niet al te ver vooruit te plannen, is het wel erg leuk om iets in het vooruitzicht te hebben.

Het plezier van een beleving zit ook in de voorbereiding.

Dus, toen een van de grote supermarktketens een actie hadden voor kortingskaartjes voor de Efteling - ben ik ze gaan sparen.

Want, het zal je maar gebeuren dat er bezoek komt!

Het zal je maar gebeuren dat je zelfs met kleinkinderen leuke dingen kan gaan doen.

Misschien zelfs dat je een 'vakantie' kan plannen met je kleinkinderen.


Ja, we zijn aan het plannetjes maken.

Als alles loopt zoals we hopen dat het loopt en daar gaan we vanuit.

Dan hangt de vlag uit op ons balkon - en mogen wij mijn dochter, mijn schoonzoon en drie van mijn kleinkinderen verwelkomen.

Hier, in NEDERLAND!

Ik ben nu aan het aftellen - nog 11 weken.

Dan gaat het gebeuren, een zegen beleven om samen met een van mijn kinderen hier een poosje 'gezin' te zijn.

Oma dichtbij.

Op de fiets, naar plekken die wij, mijn man en ik, regelmatig bezoeken zodat zij een beeld krijgen wat ons bezig houdt. Pannenkoeken bakken, varen in de Biesbosch, beschuit met hagelslag en pikkeltjes kaas eten. Een park hier en daar bezoeken. Familie uitjes.

Ik heb er ZO'N zin in.

Verder vooruit kijken ga ik niet doen.

Want dat betekend al inleven dat ze afscheid gaan nemen.

Die gedachten parkeer ik zo lang mogelijk.

Ik weet dat het gaat gebeuren maar het gaat niet overheersen.

Nu - de voorpret. Dat geeft energie en daar moeten wij 'oma's ver weg' het van hebben.