Drie gezinnen - drie drukke gezinnen - en 1 oma ver weg!

Druk druk druk

Jaja, ik kan mij nog best wel herinneren hoe het was met een huis vol kleintjes en de werkdruk die daarbij hoorde.

Het gebabbel, de vele slaapkamers opruimen, de school uitjes en bezigheden, broodtrommeltjes vullen, neuzen vegen, veters strikken, knopen aan naaien, was ophangen, haar borstelen, afwassen, stofzuigen, vloeren dweilen, boodschappen doen, verjaardagfeestjes bezoeken en regelen, sportdagen bijwonen, tranen dammen, toiletten schoonmaken, cadeautjes kopen, schoenen poetsen, nagels knippen, taartjes bakken, eten koken, aardappelen schillen, gebroken nachten, verhaaltjes voorlezen, vechter baasjes uit elkaar halen, lachen om niet grappige grapjes, poppenkleren wassen, bedden verschonen, nachtwaken bij zieke kinderen, oordruppels toedienen, badderen, pleisters op wondjes plakken, banden oppompen, regenachtige dagen vullen, lego bouwen, speelgoed ruimen, puzzelstukjes zoeken, ramen zemen, emmers koffie drinken, glaasje wijn erbij, vroege ochtenden, late avonden, smeken, lachen, inpraten, zakdoeken op voorraad, luiers (nog wassen niet weggooien), bloemen plukken, wandelingen maken, naar de kerk, naar de dokter, naar de speeltuin, naar et zwembad, naar de tandarts, naar de buurtjes, naar opa en oma.

Ach, het lijkt allemaal heftig en zwaar maar dat is het alleen maar als je zelf moe bent of de glimlach van een kind even niet ziet- maar het waren leuke (tropen ;-) ) jaren waarin ik zelf gegroeid bent als mens. Waar ik als oppas voor mijn broertje (nakomeling) was in de vakantie en pas heel later dat de kids oma en opa konden - want ook die woonden VER WEG!


En nu, nu zijn de rollen omgekeerd. Mijn kinderen doen alles wat daarboven staat en meer- ze hebben het druk - maar genieten tegelijkertijd - van het 'ouder zijn' , van hun kinderen, van hun leven zoals zij het beleven.

In de bijlage van de krant afgelopen weekend stonden verhalen van oppas oma's en opa's. 'tJa, dat raakt mij dan weer eventjes. Want dat ben ik niet - wat ik wel altijd had verwacht te zijn. Dan heb ik even een dip - niet een van 'ach was ik maar' - maar gewoon - even een trekje aan de gevoelssnaar die oma heet.

Slikken en monter doorgaan. Het is niet anders.

Het gevolg is wel dat ik dan naar elk kind een ansichtkaart op de post doe en ze laat weten - dat ik van ze hou en aan ze denk!

Gewoon - omdat ik dat ook DOE!

Mijn ochtenden - en de pingetjes!

Look oma- a sore foot,
I fell down the stairs

Gisteren bij het ontbijt, keek ik op mijn iPhone en ja hoor- een berichtje van een van mijn kleindochters. Mijn dag kon niet meer stuk. Hoewel het buiten bar en boos weer was- kon ik mijn glimlach niet onderdrukken. De zon scheen.

Wat heen en weer gechat en van een paar foto's verwisseld te hebben en ik op de hoogte bent gebracht van de gebeurtenissen van de dag - dook kleindochter haar bed in terwijl ik nog het ontbijt nog voor mijn neus had staan. Dat
vinden de kinderen ontzettend grappig- vooral de kleintjes. Die snappen er niets van.

Ping, weer een bericht, deze keer van de grandpa van de kids - hij had opgepast en stuurde een leuke foto door van de twee jongste. Zo gaaf dat hij dat doet. Wij hebben ons huwelijk niet in stand kunnen houden maar onze vriendschap is prima en we hebben regelmatig contact over van alles en nog wat - wel in relatie tot de kinderen dan. Wij hebben allebei een nieuw leven - maar zijn voor eeuwig verbonden aan het oude.

Soms is het wisselen van foto's bijzonder. Dan weet ik iets of heb ik informatie die ik deel met hem - en is hij verrast. Wel grappig. Als  ik op bezoek ben Down Under, dan houden wij oma/granddad day! Nemen wij, in twee etappes de kinderen voor een speciaal uitje. Ook eten wij samen - met de hele meute erbij- ik kook! Erg gezellig en mooi. De kinderen kunnen dit enorm waarderen - en wij ook.

Na 30+ jaar Down Under heb ik ook nog een vriendenkring daar- waar ik ook nog contact mee hebt. Mijn vriendinnen delen hun oma foto's en verhalen met mij - zo blijf ik een beetje 'in the loop' - zeg maar. Hoewel de techniek het toestaat om de afstand op deze manier te overbruggen mis ik toch wel de armen om mij heen - of het drogen van een kindertraan bij verdriet. Maar we moeten het ermee doen en klagen niet hoor.

Vanochtend scheen de zon- strakke blauwe lucht, gras spierwit van de vorst. Het water in de rivier waarop wij uitzicht hebben was spiegelglad. De pluimen van de schoorstenen met 'rook/stoom' vanwege de verwarmingen trokken lange banen ten hemel. Krak helder was het...om er helemaal van te genieten stond ik op balkon - en Ping, daar kwam een ochtendgroet. De dochter van mijn broer - mijn nicht dus, woonend in Fairlie, stuurde een foto van haar dochter. "je kaart is aangekomen- ze was er erg blij mee. Dankjewel tante."

Ja, de afstand is niet te fietsen - maar de band is sterk en hecht.

Net weer een ping, "oma ik ben naar de film geweest zaterdag." ( kleinzoon uit Australië). "Oh ja..welke heb je gezien?" Hij:" Een stel vrienden en ik zijn naar Deadpool geweest, het was grappig!!!!! Nou ik heb de trailer gezien- hmmmm grappig!!! Ach het is een tiener en die zien de wereld toch anders. Wat geweldig he? Ik weet waar mijn Kleinkinderen mee bezig zijn- dat doet mij enorm veel plezier.

Ik ga zo de wijde, witte, koele wereld in- lopend naar de Supermarkt- terwijl de zon op mijn lijf schijnt. Mijn kinderen en kleinkinderen liggen veilig in hun bedden en rusten uit- zodat ook zij morgen weer een mooie dag tegemoet kunnen gaan- en als zij hun telefoontjes controleren- staat er vast een bericht van omaverweg erbij!

Naar de (super)markt

Als ik op bezoek ga naar de kleinkinderen dan krijg ik van diverse vriendinnen leuke cadeautjes mee. Zoals een blik met stroopwafels- ja die kon ik meenemen. Geen kip die er wat van zei of naar vroeg.

Het gebeurt ook dat ik geld mee krijg - om op ijsjes te trakteren of zo. Mijn vriendinnen leven enorm mee met mij - en voelen zich ook betrokken met de kinderen. De foto's worden onderling bekeken en gedeeld en de verhalen worden met aandacht aangehoord. Ik mag hun kleinkinderen 'delen'- dwz als er kleintjes 'in aantocht' zijn - dan hoor ik daar over en ontvang ik een geboortekaart- ga ik op kraambezoek en ben ik meestal bij een verjaardag hier en daar. Zo heb ik toch persoonlijk contact met de nieuwe generatie. Mijn bezoeken Down Under zijn goud waard - en de voorbereidingen naar mijn vertrek toe worden ook met belangstelling door allen gevolgd.

Nadat ik thuis kom is er vaak een vriendinnen-avond om even bij te kletsen. Ik blog gedurende mijn bezoek - dus zijn de meeste wel al op de hoogte van mijn ervaringen. Maar er gaat niets boven een gesprek en gezelligheid.

Vorig jaar februari - vandaag precies een jaar geleden - vertrok ik ook weer naar Down Under. Ik heb 2 weken gelogeerd in Australië bij mijn zoon en zijn gezin - en daarna vloog ik door naar Nieuw Zeeland waar mijn oudste ( dochter) en jongste (zoon) wonen met hun gezinnen.

Heerlijk om er weer eventjes bij te kunnen zijn.

Boodschappen gedaan in de Holland Winkel - waar mijn kleindochter van 7 vroeg - "oma hebben ze ook een Holland winkel waar jij woont?" Geweldig he?

Eenmaal terug na mijn bezoek en de tijd voor boodschappen aanbrak- heb ik in de supermarkt foto's genomen van de schappen met Bolletje Beschuit, de diverse soorten hagelslag, komijnekaas en ook de stroopwafels die in grote hoeveelheden aanwezig waren. Wat is de technology dan heerlijk- een paar foto's gestuurd en kreeg meteen een super leuke reactie terug in de vorm van een mini filmpje met kleindochter in de hoofdrol.

In oktober waren de kleinkinderen, waarvan deze kleindochter er eentje was, op bezoek bij mij, haar omaverweg!

Ja, ze wilde wel een stroopwafel, en chocolade hagel, en beschuit, komijnekaas en...... dus gek genoeg stond een bezoek aan de supermarkt op het lijstje. Op een van de zaterdagen die ik rijk was, zijn we met de bus naar de stad gegaan, naar de markt. Ik wilde ze een verse, net van de bakplaat afkomstige stroopwafel laten proeven. Wat was dat een feest.

Sindsdien als ik op de markt loop, of in de supermarkt langs die rijen lekkernijen ga, dan hoor ik de stemmetjes weer. Hun voetstappen liggen nu ook hier in Nederland en dat is zo'n heerlijk gevoel.

Zo dichtbij.

Terug naar de schoolbanken

De zomer schoolvakanties Down Under zitten er over het algemeen op.

Mijn kleinkinderen hebben hun schooltassen weer voor de dag gehaald.

Vandaag voor een paar hun eerste dag op een nieuwe school.

Voor een het laatste jaar ( Year 11) op zijn plekje waar hij al jaren een wereldje heeft opgebouwd.

Voor een het begin van een nieuw avontuur. Van kleinschalig naar iets strakker en meer volwassen.

En de kleintjes, ach die heroveren hun plekjes en vernieuwen vriendschappen die versloft zijn gedurende de zomerweken. Dat kan geen kwaad - die afstand eventjes. Niet alleen fris na de weken zonder routine maar ook met frisse ogen naar elkaar kijken.

Voor mij geen oppas klussen of dagen. Zonder mij redden zij het ook wel. Toch vind ik het soms moeilijk. Wat wel mooi is, is dat ik de kleuters kan volgen in hun ontwikkeling. Via Storypark. Geweldig dat dit mogelijk is. Het eerste verhaaltje verscheen al vannacht terwijl ik sliep.

Nu maar de berichten afwachten - hoe hebben ze hun eerste dag beleefd? Willen ze morgen weer met dezelfde enthousiasme?
Oh, wat komen de herinneringen weer naar boven. Ikzelf ook als kind, moeder, juf en nu oma. Van alle kanten kan ik deze periode beschrijven en herbeleven.

Oma ver weg kijkt nu al uit naar de nieuwe tekeningen die aan de muur kunnen.

De afstand doet (soms?) toch wat met me

De zomervakantie is in volle gang Down Under. Hier wil de winter maar niet echt goed op gang komen. Wat een verschil in dit klein landje. Hier sneeuw en daar groen gras. Wel mooi hoor- maar voor mijn lijf erg verwarrend. Ik ben wel aan een beetje afkoelen toe zodat ik de zomer weer kan waarderen. Dat was ook een probleem in New Zealand. Ik bleef te lang ' te warm'. Ik hou van de scheiding tussen al die seizoenen. Enfin, dat is mijn ervaring.....

Mijn kleinkinderen genieten van het 'kind zijn' en gewoon lekker veelal hun eigen dag in te vullen met luieren, zwemmen, spelen en genieten van het thuis zijn en de drukke agendas even los te laten. Dat geldt uiteraard ook voor hun ouders.

Vorig jaar om deze tijd was ik bezig met het inpakken van mijn koffer met allerlei 'leuke' dingen om mee te nemen voor een oma bezoek. Ik had hard gespaard en met de zegen van mijn man- vertrok ik op 1 februari naar Australië en Nieuw Zeeland. De twee landen waar mijn 3 kinderen zich bevinden. Twee in NZ en 1 in Australië. Dat vergt wat organiseren en goede afspraken maken. Scholen gaan dan weer terug en het is wat rustiger in huis. Ook leuk om er dan te zijn om mee te kunnen doen met de uitjes naar sport, paardrijles en school 'dingetjes'.

Omdat er 3 'nog niet schoolgaande' kleintjes zijn - geeft het mij ook ruimte om met die kleintjes wat leuke dingen te doen. Ik verdeel mijzelf dan over diverse activiteiten en mensen. Voor een aantal weken ben ik in diverse hoedanigheden bezig. Moeder, oma, vriendin, ex- vrouw ( heb goede relatie met de vader van mijn kinderen en we hebben ook een oma-granddad dag) en als oppas, kokkin, scheidsrechter en huisgenoot.

Ik moet altijd lachen als mensen mij vragen hoe mijn vakantie is gegaan? VAKANTIE!!!! Het is hard werken. En vooral GENIETEN. Want jeetje wat is het dan toch leuk om met de dagelijkse beslommeringen mee te doen en van te genieten. Ook de ruzietjes en huilbuien. Dat hoort er allemaal bij.

Soms denk ik dat ik bof als oma ver weg. Ik maak zulke intense en bijzondere dingen mee wanneer ik op bezoek ben. Van smorgens vroeg tot savonds laat. Er is altijd wel wat te regelen, bespreken en van te genieten.

Dit jaar staat er geen bezoek gepland. In ieder geval niet zonder schip met geld of een grote geld bedrag die zomaar in mijn schoot zou kunnen vallen. Het is nogal een bedrag die je er voor nodig hebt om een maandje weg te blijven- en de twee landen te bezoeken.

Dit jaar staat in teken van meer internet contact- omdat de jongeren nu wat ouder zijn en wat meer mogelijkheden hebben om zo te kunnen en mogen communiceren. Vooral na het bezoek van mijn dochter en het 'dichter bij-elkaar gegroeid' te zijn daardoor. De kinderen ( groot en klein) hebben oma anders ervaren en een speciale band opgebouwd. Ook weer bijzonder.

Het kriebelt wel- en ik hou een klein beetje hoop dat er een bezoek in zit misschien eind van het jaar- enfin, ik mag niet klagen. En dat doe ik ook niet hoor, ik tel mijn zegeningen dagelijks- toch houden die gedachten van 'gaan' mij zo af en toe wel bezig.

Hoogtepunt van 2015

Het is alweer maanden geleden dat ik gebruik hebt gemaakt van mijn blog - Oma ver weg.

Vele redenen maar doet er nu niet meer toe. Ik ben er weer en we pakken gewoon de draad weer op nu in 2016.

En wat een jaar heeft deze oma achter de rug zeg. Met meer mooie dan minder mooie momenten maar die niet zo mooi waren hadden toch wel impact.

Gelukkig zijn er geen gezondheid problemen van grote zorg. Want gezondheid kan je niet kopen- net als liefde. Dat zijn toch wel twee levensbehoeften, nietwaar?

Mijn kleinkinderen zorgen voor veel liefde en het afgelopen jaar was toch wel een wonderbaarlijk mooi jaar wat dat betreft. Een bezoek in februari aan mijn kinderen en kleinkinderen in Australië en Nieuw Zeeland en daarna bezoek van mijn dochter, schoonzoon en 3 kleinkinderen in okt/nov. Wat een geweldig jaar zeg. Ik kan me geen mooiere hoogtepunten verzinnen.

Ik ben in juli 2000 weer teruggekeerd naar Nederland. De bedoeling was om een jaar te blijven. Dat pakten anders uit. Wat heen en weer verkeer en uiteindelijk toch gesetteld terug in 'mijn' landje van herkomst.

Mijn kinderen kenden hun 'Nederlandse' moeder niet. Na 30 jaar Nieuw Zeeland was ik behoorlijk ingeburgerd. In 2003 was mijn jongste zoon hier voor 3 weken en nu mijn dochter en haar gezin. Wat is het fijn om ze 'mijn' thuis te laten zien, van het cultuur te laten proeven en hun eigen identiteit eraan te kunnen koppelen.

Bezoek aan Kinderdijk, een persoonlijk bezoek aan een molenaar en aan tafel schuiven in een 'echte' molen in de Alblasserwaard. De Efteling die het won over Disney Parijs en de bevoorrecht om in twee zalmschouwen naar de Hollandse Biesbosch te kunnen. Spelen in Park Hoge Veluwe en al dat stuifzand. En, iets waar ik super trots op ben - het bezoek aan Oudenbosch en het Zouaven museum. Hier werden de kinderen blootgesteld aan de geschiedenis waar hun eigen voorvaderen deel uit van maakten. Tastbare persoonlijke eigendommen - en waar zij hun eigen bloedlijn aan kunnen koppelen.

Wij hebben genoten - beide partijen. Ik heb een voorgevoel dat er hier een gevolg op zal komen. Spannend.

2015 - een merkwaardig jaar. Mooi om aan terug te denken. Ik geniet elke dag nog van mijn herinneringen en heb de foto's om de mooiste momenten weer terug te kunnen zien.

Oma ver weg - gaat 2016 in vol goede moed en weer helemaal opgeladen.

Ze zijn er: Een gang vol schoenen (1)

Daar staan ze dan, de schoenen van mijn huisgenootjes. Keurig allemaal op een rijtje. Wat een genot. Wat een plezier. Ik kan er nog blij van worden als ik deze foto bekijk. Dat komt er een vreugde dansje in mijn lijf- en een vlinder die de weg kwijt is fladdert in het rond. Ik kan de glimlach niet onderdrukken. NOOIT had ik gedacht dat dit bezoek zou gebeuren - en nu, nu is het achter de rug en kan ik met volle overtuiging zeggen - het overtrof mijn stoutste verwachtingen.

Op maandag 19 oktober stonden mijn man en ik op het perron in Rotterdam - wachtend op de Thalys. Er stond '+5 minuten' - vertraging dus. Ach dat kon er ook nog wel bij. Ik kreeg het er warm van.

De Thalys gleed binnen - en ik speurde naar welke deur open zou gaan. Helemaal aan het eind sprong er een jochie op perron. Ik zetten het op hollen, ja echt waar. Nooit gedacht dat ik zoiets zou doen. Tegen de tijd dat ik het ventje in m'n armen kon sluiten stonden de rest van het gezin ook op perron. In alle haast om uit te stappen hadden ze zelfs een pakje op de tafel laten liggen. Er waren meteen tranen. Kleindochter had op het laatste moment met haar moeder in een Parijse speciaal zaak macarons gekocht. Als cadeau in laten pakken met strik en al. Nu waren ze weg! Blijdschap, vermoeidheid, spanning, teleurstelling en vreugde werden een grote kolk van emoties. Ach meissie toch!

Van het ene perron naar het andere - al pratend en lachend en tranen drogend liepen we naar de trein die ons naar onze stad zou brengen. Daar stonden twee autos gereed om alle bagage en de 5 familieleden te vervoeren naar hun logeer adres bij opa en oma.

Ja, en toen - toen stonden er allemaal schoenen in de gang. Voor warm weer, droog weer en natte plassen. Voor alle omstandigheden voorzien.

Ooohs en aahs terwijl ons bezoek het appartement bekeken end e slaapkamers inspecteerden. Het werd allemaal goedgekeurd. Koffie en thee zetten, op balkon zitten, lekker zonnetje erbij. Het avontuur bij opa en oma kon beginnen. OMAVERWEG was nu opeens heel dichtbij.