Ze zijn er: Een gang vol schoenen (1)

Daar staan ze dan, de schoenen van mijn huisgenootjes. Keurig allemaal op een rijtje. Wat een genot. Wat een plezier. Ik kan er nog blij van worden als ik deze foto bekijk. Dat komt er een vreugde dansje in mijn lijf- en een vlinder die de weg kwijt is fladdert in het rond. Ik kan de glimlach niet onderdrukken. NOOIT had ik gedacht dat dit bezoek zou gebeuren - en nu, nu is het achter de rug en kan ik met volle overtuiging zeggen - het overtrof mijn stoutste verwachtingen.

Op maandag 19 oktober stonden mijn man en ik op het perron in Rotterdam - wachtend op de Thalys. Er stond '+5 minuten' - vertraging dus. Ach dat kon er ook nog wel bij. Ik kreeg het er warm van.

De Thalys gleed binnen - en ik speurde naar welke deur open zou gaan. Helemaal aan het eind sprong er een jochie op perron. Ik zetten het op hollen, ja echt waar. Nooit gedacht dat ik zoiets zou doen. Tegen de tijd dat ik het ventje in m'n armen kon sluiten stonden de rest van het gezin ook op perron. In alle haast om uit te stappen hadden ze zelfs een pakje op de tafel laten liggen. Er waren meteen tranen. Kleindochter had op het laatste moment met haar moeder in een Parijse speciaal zaak macarons gekocht. Als cadeau in laten pakken met strik en al. Nu waren ze weg! Blijdschap, vermoeidheid, spanning, teleurstelling en vreugde werden een grote kolk van emoties. Ach meissie toch!

Van het ene perron naar het andere - al pratend en lachend en tranen drogend liepen we naar de trein die ons naar onze stad zou brengen. Daar stonden twee autos gereed om alle bagage en de 5 familieleden te vervoeren naar hun logeer adres bij opa en oma.

Ja, en toen - toen stonden er allemaal schoenen in de gang. Voor warm weer, droog weer en natte plassen. Voor alle omstandigheden voorzien.

Ooohs en aahs terwijl ons bezoek het appartement bekeken end e slaapkamers inspecteerden. Het werd allemaal goedgekeurd. Koffie en thee zetten, op balkon zitten, lekker zonnetje erbij. Het avontuur bij opa en oma kon beginnen. OMAVERWEG was nu opeens heel dichtbij.

De klok tikt - de minuten kruipen voorbij!

In ongeveer 24 uur komen 3 van mijn kleinkinderen met mijn dochter en schoonzoon uit Nieuw Zeeland binnen en zullen ze voor het eerst bij oma op bezoek komen.

Oma komt altijd bij hen op bezoek- nu even anders!

Ik heb er zo naar toegeleefd en nu is het dan eindelijk zover.

Morgen gaan we ze ophalen....! Iets lekkers voor bij de koffie staat klaar, de bedden zijn opgemaakt en het huis is voor zover mogelijk - gepoetst en geboend.

Het zal mijn benieuwen hoe ze het gaan vinden.....

Dinsdag naar Kinderdijk - en pannenkoeken eten

Woensdag naar de Biesbosch

Dagje niksen en vrijdag naar de markt

Oh nee, ik moet dat niet zo allemaal opschrijven- het lijkt wel alsof de dagen te snel voorbij vliegen.

Een dag , stapvoets invullen... een dag, een stap, een dag....!

De laatste loodjes

Vorig jaar om deze tijd kregen wij de sleutel voor ons appartement. Wij zouden van een dijkhuis naar een 'gelijkvloers woning' verhuizen. Nou had ik al 30 jaar ervaring met gelijkvloers dus voor mij niet zo anders.

Wel voor mijn echtgenoot en onze vriendenkring. Want - gelijkvloers wonen doe je toch pas als je oud bent!!!!!

Nu wordt er anders naar gekeken door de laatst genoemde. Wj zijn nu niet ouder dan voor de verhuizing - hebben alleen maar meer tijd om van onze 'vrijheid' te genieten.

Enfin, dat is een ander verhaal. We wonen nu op een pracht locatie, hebben het huis de afgelopen 11 maanden 'naar onze smaak' ingericht ( het was totaal leeg dus een schone lei) en zijn nu in aller ijl de laatste dingetjes aan het afmaken.

We hadden een streven - om voor het eind van het jaar alles af te hebben zodat we in het voorjaar niet nog een keer de gereedschap kist en verfkwasten tevoorschijn  moesten halen. Maar er heeft een iets dringender reden zich voorgedaan. We krijgen bezoek- van dochter, schoonzoon en drie kleinkinderen- Down Under bezoek wel te verstaan. Op z'n Nederlands krijgen we allemaal gefronste wenkbrauwen van " hoe moet dat dan - waar moet iedereen slapen?" en dan antwoord ik op z'n Nieuw Zeelands van " oh joh, dat gaat makkelijk".

Want we zijn wat gewend Down Under als er bezoek komt. De afstanden zijn soms zo lang dat het een weekend of week bezoek wordt. Erg gezellig met een tafel vol ontbijt gasten... nummertje trekken voor de douche. Matrasje hier, slaapzak daar. Opschuiven en delen die kamers. Nu hoeft niemand op de vloer en we gebruiken ook geen slaapzakken maar een dubbel luchtmatras, een slaapbank en een logeer bed. En ja, dat past - NET!

Oh wat verheug ik me op het weerzien van mijn geliefde kroost. Om het helemaal tof te maken- blijven de ouders 10 dagen weg zodat ik oma kan zijn - van HEEL DICHT BIJ! Ik heb er zo'n ZIN IN!!

De ' I miss you" momenten!

Het is weer zover.

Ik heb voor de tweede keer er niet bij kunnen zijn.

Het feest in huize dochter. Haar tweede dochter maakten haar 1ste H Communie.

Gelukkig was ik er wel bij de doop van alle drie, ook van het ander gezinnetje en hun kroost.

Toch knaagt het dan.

Je weet dat je niet alles bij kan wonen.

Zowel de vreugdevolle als de verdrietige dingen - je bent er niet altijd bij.

Iets vieren of rouwen op afstand brengt frustratie en veel tranen met zich mee.

Door foto's internet en andere media kan er veel - behalve "beam me up Scotty". Zover zijn we nog niet gevorderd - als het er ooit van komt. Em moeten we het willen?

Ik ben niet down, ik probeer te filosoferen en nuchter te blijven.

Vandaag een fotoalbum gemaakt voor het 'feestvarken'.

Met plaatjes van samenzijn - en van gemiste kansen. Ook het delen van familieleden die deze stap ( hun 1ste H Communie) ook hebben gemaakt - van drie generaties nog wel.

Wijze woorden van omaverweg op de laatste pagina en ik hoop iets waardevols gemaakt te hebben voor later. Ik was er niet bij - maar de foto's heb ik wel.

Ach, er zijn ergere dingen denk ik dan. Zij hebben een omaverweg - en velen moeten haar nu al voor altijd missen.

Het was weer zover - ik was er niet bij!

Twee- talig of niet! Eigen keus.

Ik las onlangs een bericht op Facebook over voorlezen...! In het Nederlands of Engels?

Mijn kinderen zijn niet tweetalig opgevoed. Komt doordat hun vader geen Nederlander is. Wel hebben de kinderen liedjes zoals Poesje Mauw, Slaap kindje slaap en Op een grote paddestoel - om er maar een paar te noemen - wel vaak te horen gekregen. Dat ging vanzelfsprekend eigenlijk.

Mijn ouders spraken een mengelmoes van Engels en Nederlands - dus kregen mijn kinderen ook wel het een en ander mee. Bv "het eten staat op tafel, tijd om naar bed te gaan en welterusten" als voorbeelden.

Toen mijn dochter naar Nederland kwam - ze is 2 jaar in Londen geweest voor haar O.E. ( Overseas Experience) besefte ze dat het wel leuk en handig was geweest als ze WEL Nederlands had geleerd. Als tiener-puber, vond ze er niets aan en wilde ze het ook HELEMAAL niet leren.

Maar enfin, gedane zaken nemen geen keer - en we moeten het doen met wat en hoe we het hebben gedaan.

Over 3 en half week is ze weer in Nederland- met man en 3 kinderen. Ze spreekt nog steeds geen Nederlands. Het Engels is nu ook in Nederland veel beter en makkelijker geworden dus eigenlijk is die 'druk' er ook niet meer die er in de jaren '90 wel was.

Ik was van plan om CDs op te nemen van kinderboeken. Dan kon ik toch - als omaverweg, voorlezen aan mijn kleinkinderen. Het project stuit tot nu nog toe op uitstel door teveel andere activiteiten en gebrek aan tijd - maar ik ben nog steeds vastberaden om vooral die hele kleintjes nog de ervaring te geven van oma's stem op een CD met hun favourite boek.

Als ik op bezoek ben- is het geweldig om het zo'n knuffelkind op schoot een boek voor te lezen. Heerlijk vind ik dat. Ze leren ook tellen en krijgen vanzelfsprekend wel Nederlandse kinderliedjes te horen. Dat zorgt voor veel hilariteit. Een favourite Nederlandstalig versje is - Er kwam een muisje aan gelopen....! Dat doe ik zelfs via Skype en de kinderen schateren het uit van het lachen. Ze reageren net alsof ik er echt ben! Deinzen gewoon terug zodra mijn vingers tegen de camera komen...lijkt alsof ze door het scherm op hun armen gekriebeld worden. GEWELDIG!

Tweetalig opvoeden is een persoonlijke kwestie...beide ouders moeten er achter staan!

Voorjaar en najaarsvakantie

Het is voorjaarsvakantie in Nieuw Zeeland en Australië. De scholen zijn dicht en de juffen en meesters mogen even op adem komen. Ze gaan de laatste kwartaal tegemoet van het schooljaar 2015. Examens, toetsen, eind van het jaar feestjes, rapporten...... ja, het is maar goed dat ze even ruimte krijgen om bij te tanken.

De kinderen trouwens ook. Die hebben net zo goed even andere ritme en routines nodig om straks weer enthousiast in de schoolbanken plaats te nemen.

Als juf ( in ruste) als oma, moeder en als leerling zie ik dat allemaal toch wel anders dan voorheen. En dat kan ook niet anders. Door ervaringen wordt men toch, niet zozeer wijzer, maar wel beter geïnformeerd.

Als kind- ja dan vind je school leuk of stom.

Als ouder heb je te zorgen dat alles op rolletjes loopt, oppas regelt waar nodig, ouder hulpje bent en de kinderen thuis hebt in de vakanties.

Als juf- nou ja, dan zie je de wereld van de andere kant - net als Nederlanders naar Australië en Nieuw Zeeland kijken en vis a vis. Anders maar toch hetzelfde.

Over een paar weken is het herfst vakantie in Nederland. Dan sluiten de scholen tijdelijk hun deuren. De juffen en meesters komen weer eventjes op adem en bereiden zich voor op de feestdagen en bijbehorende activiteiten. Het rapport moet ook af. Ouder gesprekken gehouden worden. Goed om even op adem te komen.

Kleinkinderen op bezoek- dat is een leuk vooruitzicht. Het is nu vakantie en ze komen binnenkort hier bij ons op bezoek- bij omaverweg! Een 'once in a life time' gezinsbezoek. Dat gaat een hele gebeurtenis worden. Een beleving zoals geen ander.

Als kind- zie ik dat als spannend, als ouder zie ik dat als GEWELDIG en als oma - voel ik me GEZEGEND.

Dat het kan, dat het gaat gebeuren, dat ik nog eventjes geduld moet hebben.

Wat doen jullie ( oma's en opa's) met de kleinkinderen als ze op bezoek komen?

Dierentuin?

Voorlezen?

Pret park?

Koekjes bakken?

Voetballen?

Zwemmen?

Wandelen?

Stroopwafels eten?

Even dit.....

Eventjes aan de telefoon.

Oma I lub you

Oooh gossie, oma lubs you too sweetheart!