Opgelucht - in de lucht, Up up and away!

Scroll down for the English version.

Nou, dan heb je een app op je telefoon. Een vlucht volger. 'tJa tegenwoordig heb je voor alles wel een app of gadget.

Het is zover, mijn zoon en schoondochter brengen mijn kleinzoon naar Melbourne Airport. Hij vliegt voor het eerst zo ver en ook nog alleen. Nee, het is geen klein kind maar zoiets is voor 'grote kinderen' ook best spannend.

Uiteraard heb ik alle vluchtgegevens. Ik toets de vlucht in de app en krijg een scherm met bericht- Onderweg! Stap een dus goed gegaan. Op tijd in Melbourne, op tijd ingecheckt, op tijd vertrokken.

En wat schetst mijn verbazing- we kunnen contact houden want "we have WiFi on board oma!" Weer een vernieuwing. Wel grappig ook. Om de zoveel tijd kijk ik op de app. Op de iPad heeft kleinzoon een Nederlands boekje staan- om alvast de taal een beetje te leren. Ik onderdrukte een lach. Dat moet nu dus nog. Niet in de maanden voor de reis maar op de reis zelf. Zo typisch eigenlijk. Heeft wel nut want het houd hem bezig en hij kijkt geen films of zo. Hij oefent met mij.

"Oma airplane food isn't very nice." Nou, heb ik daar zelf geen last van maar nu komt hij allerlei bijzondere dingen tegen die hij nooit heeft geproefd. Ik zei, "tegen de tijd dat jij naar huis gaat heb je zoveel andere ervaringen opgedaan, dan vindt je meer dingen lekker." Ik kreeg zo'n 😱 met daarna een 😉 gezichtje. Het wordt feest.

Aankomst in Hong Kong. Prima verlopen. Was even zoeken en de zenuwen speelden ook bij mij een rol maar hij vond zijn Gate voor het vertrek en is een beetje aan de wandel gegaan. Lang was hij er niet. Na 2 uur en 25 minuten zat hij al op zijn stoel. Tenminste dat vermoede ik. Want blijkbaar is hier geen Wifi aan board of ze slapen allemaal. Ik hoop het. Twee dagen wakker blijven wordt niemand vrolijker van.

Ik kijk straks weer even op de App en ga op tijd naar bed. Het word vroeg opstaan morgen. Eerst nog een uurtje rijden naar Schiphol. We zullen ontbijten onderweg naar huis. Even stil zitten. Dat is ook mijn routine na mijn bezoek Down Under. Weg van het vliegveld en dan ergens eten en koffie drinken. Benen strekken en dan pas die rit naar huis. Ik ben benieuwd of ik zal slapen straks.

OmaFarAway is ook op YouTube

For almost everything and anything there is an App or gadget to help or inform about 'stuff'. And for tracking flights too. I have that App. Makes following loved ones handy. Flight arrivals, progress etc. Very handy.

The time has come. Son and daughter in law bring my grandson to the Airport in Melbourne. They check him in and the adventure can start. As I have all the flight information - I open the app and enter the data. Yes, the flight left on time. Not long after that I get a message. Well I never, it is my grandson." Oma we have WiFi on board." We chat a little, then he tells me he is practicing Dutch. On his iPad he has a wee book. It teaches handy frases and sayings. Quite funny, he has had a few months for this- but now is the perfect time.We practice together. It is a great way to pass those flight hours.

After some more chitchat he says, " oma the plane food isn't very nice." There was all sorts of weird stuff on the plate. I couldn't help but laugh. He couldn't hear me. " You'll have acquired more taste buds before your return flight. There is so much to discover here." He sent me some emoticons. 😱😉. We are going to have great fun, I just know it.

The arrival into Hong Kong and finding his way to the Gate went well. "Was very confusing" he said, "but I found it". He then had time to walk a bit stretching his legs. The stopover was short- after 2 and 1/2 hours they were taxing on the tarmac ready for take off.

I just checked his progress. All well. Can't wait till breakfast...... together.

Nog 3 dagen te gaan- not long now!

Scroll down for the English version


Ja, het is bijna zover. En OmaFarAway zit op hete kolen. Nog eventjes en dan kan ik naar Schiphol om mijn 18 jarige kleinzoon Max op te halen. Hij vliegt disndag 3 april vanuit Melbourne naar Nederland via HongKong. Voor het eerst zo'n grote reis maken. Zelf vindt hij het ook best wel spannend - en zijn oma helemaal. Ik weet waar hij vandaan komt, welke 'grote' reizen hij gemaakt heeft, en wat hem nu te wachten staat. een hele kluif. Hij is jong, sterk en  gezond genoeg. Daar niet van. Maar eerlijk is eerlijk- een belevenis en avontuur is het wel degelijk.

Jammer genoeg blijven de echte warme voorjaarstemperaturen wel wat op zich wachten. De eerste week doen we toch rustig aan. Meer rond om huis en in de buurt dingetjes. even bijkomen en acclimatiseren. Heb ik vast ook nodig. Ons leven gaat gewoon door- maar met een gouden randje. We houden het grotendeels 'gewoon' maar hebben wel elke week iets 'groots' gepland. Een paar dagen weg. Dan weer thuis om het allemaal te laten bezinken. Ik denk dat de week Schotland hem zal bevallen. De taal maakt het toch vermoeiend. Hij spreekt en verstaat geen Nederlands. Manlief moet zijn hoofd ook 'omzetten' en ik weet dat dat hem ok moe maakt. Zelf heb ik dat niet zo. Ik schakel heel makkelijk om van de ene taal naar de ander. Ik vertaal niet- mijn hersenen schakelen mee. Ik denk en praat in de zelfde taal van het moment.

Dichtbij huis valt ook veel te zien. Wij wonen in Dordrecht. Dichtbij Kinderdijk, Gorinchem, de Rivieren en de leuke dingen zoals de markt, de waterbus. We komen straks echt tijd te kort.

Ons eerst groot uitstapje is naar Fryslân. Daar waar de wortels diep in de grond zitten. We gaan over de afsluitdijk erheen - en via de polder terug. Ook een leermoment. Het filmpje van de afsluitdijk heeft hij- over de polder gaan we het nog hebben. Zo blijft er hopelijk wat informatie plakken en snapt hij de reden waarom we deze routes nemen.

Ik ga mijn best doen om een goed verslag te maken van onze avonturen. Dit zal dan worden verwerkt in de Blog/Vlog en in een fotoalbum. Waarom dat allemaal? Omdat het kan! Zo kunnen de thuisblijvers ook mee genieten. Graag had ik dat ze mee waren gekomen maar dat was gewoon niet een van de mogelijkheden. Ik heb daar vrede mee - en het blijft dus een wens die alsnog in vervulling zou kunnen gaan- Later!

Het beddengoed is gelucht, de ramen gelapt ( want daar heb ik straks 6 weken geen tijd voor) en de Nutella staat op de plank. Kom maar op woensdag- Wij hebben er zin in.

Well, the date is fast approaching when I'll be off to Schiphol Airport to welcome my grandson here after his long journey from Down Under Melbourne on his first European adventure. His flight leaves Tuesday 3 April and has a stopover in HongKong.  I'm so excited and getting butterflies just thinking about it. Heavenly. My dream becoming reality. And what an adventure. It isn't just a bus ride to the city- it is a 'big people' journey. Long, tiring, exciting, interesting, fun, and full of discoveries. I know he'll be fine and possibly a bit tired when he arrives but he'll soon adapt to the time change. Sadly though the temperatures are still not up to our usual springtime levels- but that too will improve.

We will stay close to home the first week. There is so much to see and experience even from here. We live in Dordrecht so very central to most things. We live within coo-ey of Kinderdijk, the waterbus to Rotterdam is fun. Gorinchem a place to see  and plenty of sights close to home. I have this sneaky suspicion we will need more time to see and do all I would like to see and do. But that's life.

It is my intention to make a full and informative coverage of his time here.  As OmaFarAway, I Blog/Vlog and will make an album. Yes, that's heaps. And those options are all available so let's use them to our advantage. The 'at home stayers' can follow our adventures from their armchair. Maybe in the future the other family members are able to follow in my grandson's footsteps. All in good time. It keeps the dream alive.

Well, the bedding is aired, the windows shiny ( as I won't be doing lots of that sort of thing the coming weeks) and the Nutella in the cupboard. Roll on 4th April. I'm all ready for you!!

Ik ga naar oma en ik neem mee.....: What to pack?

Scroll down for the English version

De dubbele cijfers zijn bijna op. Van 365 dagen zitten we nu op 12. sMorgens wordt ik vroeg wakker. De gedachten wassen als een overstroming door mijn brein. Van alles komt voorbij. Zijn afscheid thuis, nooit alleen op reis geweest. Ouders die eigenlijk trots maar ook met trillende stem zeggen, " geniet ervan lieverd". Ze hebben een zoon verloren aan een ongeluk.... nu laten ze eentje uitvliegen, letterlijk, om een groot avontuur aan te gaan. Gelukkig blijft er nog eentje achter. Een met twee kleintjes die een gat zullen vullen. De stilte doorbreken. Het huis zal toch niet leeg zijn. Na 8 weken laat ik hem weer los en keert hij terug. Vol ervaringen en indrukken.

" Oma, wat heb ik nodig? Wat zal ik mee brengen? Wil je een lijst maken. Ik weet het echt niet. Ik heb een rugzak. Wat is handig om mee te nemen? Zullen we samen winkelen voor wat nieuwe kleren?" Dat gaan wij zeker doen, en de lijst- die heeft hij inmiddels.

Ik verheug me op zijn aankomst. Ik fantaseer over zijn reis, over de ontdekkingen. Over het zien van zo'n giga Airport. Zijn onrust ervan en onzekerheid, " en nu, waar moet ik zijn? Waar moet ik mij melden? Welke vlucht? Hoe kom ik er? En zijn eventuele vermoeidheid. Heeft hij kunnen slapen? Film gekeken? Muziek geluisterd? Zit hij naar een rustig iemand, een kwebbelkous, of een leuke babbelaar die toevallig (?) ook zijn kant op gaat?

Natuurlijk red hij zich wel. Maar ik denk toch, het is  niet een klein dingetje maar een grote mensen stap. In z'n up. Want dat doet de jeugd. Die nemen grote mensen stappen. Zo worden ze groot.

Mijn mijmeringen gaan naar de lijst activiteiten die ik heb opgesteld. We hoeven het niet allemaal te doen maar toch, je wilt de tijd goed benutten. een aantal uitstapjes zijn een 'must'. Tickets zijn besteld, plekjes geboekt. Kan niet anders. Sommige dingen moet je gewoon inplannen en vast leggen - maar de 'gewonen' dagelijkse dingen gebeuren toch wel. Naar de markt, zou hij een haring willen happen? Stroopwafel lusten? Patatje oorlog eten? Lopend, fiets of bus- of alle 3? Waterbus naar Rotterdam! Ja leuk toch? Gewonen Hollandse kost of wat hij gewend is? De taal, hij wil de taal verkennen wat uitgebreider dan alleen "hallo, hoe gaat het?"

Slaapt hij wel goed op die slaap bank? Ligt het lekker voor hem? Ik heb het zelf 8 dagen gebruikt en vond het zalig, maar ja, ik ben een oma en hij een jonge stoere knaap. Zal winter nu echt weg blijven? Kunnen we een beetje rekenen op wat behaaglijke temperaturen?

Ik moet het los laten. Het komt allemaal op z'n pootjes terecht. Oh wat heb ik zin in 'ons' avontuur. Kom maar op 4 april.


En er komen filmpjes op mijn Youtube OmaFArAway te staan- ja echt well!

We are almost into single digits. There are not many left from the 365 days we started out with - now only 12 to go. All that planning, looking forward is almost at an end. Time to enjoy, fulfill and grab with both hands is almost upon us. I wake early, am slightly restless. As the  morning descends here and the light falls in through the window, I can't drift back to sleep. My brain is racing like a formula 1 car. Fast and furious. The sign posts flash by. I imagine his farewell. Parents caring, nervous yet proud. They've had to farewell one son- and let him go forever. Now the youngest is temporarily leaving the nest. Flying literally and making his way out into the great big world out there. Hugs, tears, nerves. I know he will be fine. He can do this. I am glad the house won't be silent while he is away. His older brother and his two cherubs will be the reasons there is still noise and laughter echoing in the rooms. And after 8 weeks I will send him home- release him back to his parents and loved ones. Full of adventures, stories and memories.

I'm so excited about the impending arrival. I imagine how his trip may go. About his discoveries, about the change over at the airport. He knows that it will be big and busy. He knows to ask for directions - and he will. Has he a quiet, chatty or interested passenger next to him? Does he strike a friendship, find a fellow 'dutch' traveller to journey with? Will he like the food" Watch movies, listen to music, sleep? Is he comfortable?

Yes, it will all be fine on the night/day. Generally speaking. All will be well. He will be fine, ask his way round, get the necessary info and journey on safely. He will arrive at Schiphol and I will be there with bells on. Well, not really. But with arms to hold and welcome him here.

" Oma, tell me, what will I need? What should I bring in the way of clothes? Can we shop there for stuff? Would you make a list maybe?" Of course I will make a list. And YES, we will go shopping together.

I have a 'to - do' list. Naturally. Some things are a 'must-do' list. Pre-booked and plannend. The rest we will wing it. What fits fits.Will he enjoy the walks, bike rides and places I've earmarked? Will he miss his 'home cooking' or will a world of taste open up for him and discover more likes that he thought ever possible? Will the winter finally leave before he arrives. Will spring crank up the temperatures somewhat? Will he sleep ok on the sleeper couch? I did, loved it in fact. But a young strapping lad needs his sleep.

I need to let go. I need to relax and know- all will be well. We will have the time of our lives. We will be blessed and enriched by it, learn from it and make memories that will last a lifetime. Roll on 4th April.

Oh yes, I will be posting some of our adventures on my YouTube OmaFarAway channel. Yes I will!

New challenge adjusted name- Nieuwe uitdaging aangepaste naam

Scroll down for the English version

Omaverweg is nu OmaFarAway!

Zoals ik al eerde schreef, ik heb er een 'hobby' bij. Ik maak korte video's en maak er een soort presentatie van. Alle technieken heb ik nog niet in pacht, maar de wil om te leren wel. Wel blijft de blog bestaan en zelfs de Nederlandse taal voorop. Het is uiteraard mijn moeder taal met een groot gat van 30+ jaar met Engels als mijn tweede voertaal.

Mijn kinderen zijn alleen met de Engelse taal opgevoed. Niet dat ik niet voor tweetaligheid hebt gepleit maar dat is het niet geworden. Wel gaven ze gehoor aan een aantal Nederlandse uittingen zoals " het eten staat op tafel" of  "Welterusten naar bed jij/jullie" " Dankjewel" en wat kleine dingen. Ook zong ik ze Nederlandse kinderliedjes toe waarvan Slaap Kindje Slaap bij de jongste het beste is bijgebleven. Geeft hem een warm gevoel zeg hij, als hij het hoort.

Mijn kleinkinderen worden groter. Ze mogen wat meer zelfstandigheid wat betreft Internet. Ze Snap Chatten en sommigen gebruiken Instagram. Eentje maar zit op FB. Zo kunnen wij nu met elkaar communiceren zonder tussen persoon. Erg leuk.

Na de geboorte van de kleinkinderen heb ik ze allemaal een 'Dit is oma' fotoalbum gemaakt. Een soort Stamboom boek. Er komen mijn ouders, grootouders en ooms en tantes in voor. Mijn 'levensverhaal' en dan na mijn trouwen de kinderen. Elk kind heeft een wat uitgebreid verhaal van hun eigen ouder. Na mate dat het gezin groeide kwamen er steeds meer pagina's bij. Ze zijn er stuk voor stuk ontzettend trots op. En dat doet mijn oma hart goed.

Nu kan/mag ik dus ook mijn familie en vrienden een 'levende lijve' dagboekachtig iets na laten. Anders dan de zwart/witte foto's van vroeger die mij dierbaar zijn van grootouders and andere familie die niet meer tussen ons zijn - maar in harten voortleven. Ik heb wel een idee hoe ik deze medium wil gaan gebruiken. Kleine weetjes, gebeurtenissen waar het misschien de moeite waard is om over te vertellen, wat kook sessies, want het is toch leuk om oma recepten door te geven, uitstapjes in ons land en buiten de grenzen. Gisteren sprak ik met iemand ( stukken jonger en nog geen oma) en vond het een 'toff en leuk' idee. Iets voor alle oma's en opa's. Ongeacht waar ze wonen. Ik snap wel dat er mensen zijn die dit onzin vinden. Toch is het leren omgaan met de mogelijkheden van vandaag en een uitdaging om het goed te doen. Om het maar niet over het snappen van hoe het werkt te spreken.

De eerste 12 videos staan online. Ik heb bewust alles als 'openbaar' gelaten omdat ik denk dat als er nog meer oma's en opa's zijn die dit leuk vinden of aan mee willen genieten - dan kan dat. Ik zou zeggen- geniet er maar van allen die er zin in hebben om de vlogs te bekijken. Subscriber of volger te worden is niet ingewikkeld en is kosteloos. Nee, het is geen verdien model. Daar zou ik om te beginnen minimaal 5000 mensen (volgers) moeten hebben.  Dat zie ik niet zo gauw gebeuren, hoewel de wonderen de wereld nog niet uit zijn.

Kijk maar naar waar ik al geweest ben en gedaan hebt. OmaFarAway link! Blokzijl, Spakenburg, Portugal..... ach beetjes van alles.

Well, OmaFarAway, formerly known as Omaverweg,  is becoming more and more a digital oma. I've added to my repertoire. I'm not only a blogging oma ( book log) but also a vlog oma ( video log). A new technic available to those near and far to stay in touch. My videos are English spoken as that makes them more accessible to my children, grandchildren and English speaking friends. My Blog will stay bi-lingual. After all, Dutch is my native tongue and I wouldn't want to minimise the value of that. Not to mention the dutch relations and friends who find dutch easier to follow.

My children are born and bred Down Under with only English as their main language. They were only privy to smatterings of Dutch by my parents and my small influence when they were younger. A great pity and to my sadness never seen as important part of their development. Never mind, things are what they are.

My grandchildren are growing and maturing. Some have Instagram accounts, one is on FB and some use SnapChat. We have many ways in which to keep in touch. Now I've added the YouTube option so I can 'speak' to them, and others, just because we can! Yes we can! I want to see and experience the world my grandchildren are growing up in. And then as the old saying goes, 'if you can't beat them, join them', I've joined the many using this possibility. You could call it a live diary. I've got black and white photos which I treasure- but in todays world there is so much more to discover. I intend to share some of my experiences, ideas, maybe cooking sessions and wee trips around my country and beyond. That way I'll share my world more closely with theirs ( or yours) if you tag along for the rise. Feel free to subscribe and kee updated.

The first 12 videos are online and I have learned so much already- having said that, I am a novice at this so bear with me as I learn some more as time goes on.

With my grandson's impending arrival, I intend to also share some of his and my experiences. He will have those to look back short term and later. A live photo album. Anyway, this OmaFarAway is coming to grips with the new possibilities - I took the plunge. check out the places I've been and things I've done.

OmaFarAway vlog channel link

Een toevoeging - Added something new

Scroll down for the English version.!!

In 1961 immigreerde wij naar Nieuw Zeeland. We zijn een aantal jaren terug in Nederland geweest- door  medische noodzaak, en weer terug gegaan naar Nieuw Zeeland.

De mogelijkheden om in contact met familie en vrienden te blijven is enorm toegenomen de afgelopen 20 jaar.

Die ik in mijn leven hebt meegemaakt en gebruik va hebt gemaakt even op een rijtje gezet van de week. Wat een mogelijkheden!

- Luchtpostvel - brieven en kaarten - pakjes per boot.
- Telegram
- Telefoon- op aanvraag
- Fax - sneller contact
En dan vanwege de ontwikkelingen vanwege Internet
- Email
- Skype
- Mobiel bellen
- FaceTime
- Facebook
- SnapChat

Nou ja, ga er maar aan staan. We kunnen op allerlei manieren contact houden. Niet dat het moet elke dag, maar het KAN!


Wij schreven brieven en stuurden kaarten in de jaren dat ik als kind opgroeide in Nederland en later Nieuw Zeeland. Mijn grootouders en ooms en tantes ook.

Terwijl ik in Nieuw Zeeland woonde schreef ik ook veel brieven naar familie, ooms en tantes en vriendinnen. Tussen 1971 en 2000 ben ik 2 keer naar Nederland geweest op vakantie. Zo heb ik eigenlijk ook de persoonlijke contacten bij kunnen houden. Om niet te vervreemden van elkaar. Er zijn uiteraard wel mensen waar ik minder of geen contact meer mee hebt maar er zijn ook nog een aantal uit mijn  jeugd jaren waar ik wel nog mee communiceer.

OmaFarAway

En nu, nu ben ik een nieuwe weg ingeslagen. Niet alleen is het mogelijk om alles via het woord vast te leggen in een B-log ( boek log) - maar ik heb de stoute schoenen aan getrokken en ga nu dingen vast leggen in een V-log (Video - log). Er valt veel te leren. Het zal gelach en frustratie met zich meebrengen. Maar het zal ook een hele nieuwe wereld bloot leggen terwijl ik nieuwe vaardigheden leer. Met vallen en opstaan ga ik videos online zetten in een YouTube kanaal die ook van Omaverweg is, maar dan OmaFarAWay, gaat heten. Er wordt alleen Engels gesproken. Mijn kinderen en kleinkinderen en mijn Engels sprekende volgers hebben daar recht op. En wij Nederlanders, wij zijn van alle markten thuis.

Ben je nieuwsgierig? Wil je de weg die omaverweg/omafaraway nu bewandelt volgen? Dat kan. Een volger worden is simpel. Abonneer op de Youtube kanaal en krijg bericht als er een nieuwe video op komt te staan. Nee, ik verdien hier NIKS aan. Alleen het genoegen en tevredenheid iets nieuws te leren over de wereld waarin mijn kleinkinderen groot mee worden. Heb je nog nooit een YouTube abonnement gedaan? Leer iets nieuws vandaag. Ik leer iets nieuws erbij elke dag. Geweldig. De link er naar toe staat onder het plaatje. Veel kijk plezier. Ene, ja ik ben maar een beginneling he...niet te hard lachen. Komt allemaal goed.

Well,   the times they are a changing. That's the song I recall from Bob Dylan (1964). And changed they have. In 1961 when my parents decided to immigrate to New Zealand we kept in touch with the 'home front' writing aerogrammes, sending parcels by boat and if needs must een telegram ( generally bad news) was sent. Phone calls were a real challenge.

Then things changed.

With the development of Internet, the options of social media keeping in touch has never been so simple. Whether on the bike, in the bath or at work, people can contact you where ever you are. Not only that. There are many ways news and special events are being kept, spread and shared.

In my 60th year ( I turned 59 and had an idea) I started Blogging. That is, keeping a diary online. A Book-log. Had aspirations to place something each day for a year. Well that was a too big an ask, but I've kept blogging ever since. After a while I have the blogs printed in book for for personal use, reading and as a keepsake. My family and friends near and far enjoy reading what I get up to, my thoughts and my passions ( cooking). I write about a few topics and it also helps clear my head.

The saying, " can't teach an old dog new tricks" doesn't cut the mustard with me. I've learnt about blogging- and now, I've challenged myself again. I have started to Vlog. A Video log. That means I make short oma videos and place them online on YouTube. A 'live' version of blogging. This so I can 'talk' to my children grandchildren other family and friends about the day to day happenings in my life. NO, not about everything I do- but about the wee things I like to share. That way, the grandchildren will know my voice, will get to know me better and, like most things online, is accessible to them at any given time. Being awake while they sleep can be a barrier for contact. It is a challenge. It is also quite scary and unnerving. But also exciting, interesting, funny and confronting.

The learning new tricks Oma

Anyway, I am game to grow, to learn, to move with the changing times and try to be informed and aware of the world my grandchildren Down Under are growing up in. Feel free to take a look at the videos already posted. Feel even more free to subscribe- no I don't get paid or earn anything. Just thought, maybe a safe opening for omas ( and opas) to see how this 'oma' manages to learn and improve her skills as a modern oma.

The link is onder the pictogram. The YouTube canal is called, OmaFarAway. Enjoy and see you there.

De tijd glipt door m'n handen- Time racing away.

Scroll down for the English version

Ik zie februari al wegglippen naar de eindstreep. Niet dat ik stil zit of dat er niets gebeurt maar de dagen gaan nu wel erg snel. April staat echt voor de deur. Max komt 4 april aan. Lekker vroeg. Al voor ontbijt. Dat wordt een slapeloze nacht en vroeg rijden naar Schiphol. Lach maar. Het is wel waar. Daar ben ik al een hele poos naar aan het uitkijken. Maar als het zo snel op mij af komt, gaan de weken erna ook snel. Des te meer reden om alles goed op een rijtje te hebben. Elk moment goed benutten- ook de vrije dagen van 'gewoon thuis'.

Het lijstje ' moet gezien, geweest zijn, gedaan hebben' is behoorlijk lang geworden. Daar zal het een en ander vast vanaf vallen. Maar liever teveel dan te weinig. En ik moet mijn kleinzoon ook kunnen motiveren om het allemaal maar leuk te vinden. Hij wil per se naar Berlijn en verder heeft hij geen wensen. Zegt, " oma je weet wat leuk is, ik niet en laat het over mij heen komen.!" Nou dat klinkt als een vrijbrief toch?

Ik maakten me wel zorgen, of nou ja, het hield me af en toe bezig, dat de winter maar niet wilde inzetten. Dacht even van, straks sneeuwt het in april. Kan nog hoor, weet ik. Zal hij niet erg vinden. Maar ik wel. Het weer hoeft niet per se elke dag zonnig en warm te zijn, toch terwijl je rondtrekt en wandelt of zo, wil je toch wat redelijke omstandigheden hebben nietwaar?

Ik ga oefenen met videos maken. De selfie stick is aangeschaft en de drie-poot voor mijn iPhone ook. Lijkt me leuk zijn ouders, mijn zoon en schoondochter, wat filmpjes te laten zien ipv alleen maar berichtjes en foto's te sturen. Ik ga er een videokanaal op na houden. De link zal ik tzt hier plaatsen voor diegene die het leuk vinden om te volgen. Ook dat vind ik enorm spannend.

Afgelopen maandag ben ik de stad in geweest en heb ik bij de ANWB de kaart voor Schotland aangeschaft. Ja, ik neem de TomTom mee, maar s avonds wat uitvogelen is ook leuk. De post van een paar weken geleden is daar in Australië aangekomen ( de vorige brief is er nog niet- in oktober verzonden). Nu prijkt de kaart van Nederland op de muur zodat Max zijn ouders onze routes kunnen volgen en een beetje een idee krijgen van de afstanden. Ach, het wordt spannend, leuk, soms overvol en vermoeiend maar over het algemeen- een bijzonder bezoek. OmaFarAway kan niet wachten totdat kleinzoon dichtbij is. Nu de vlucht nog. Dat is toch wel een hele onderneming voor een jonge vent uit een klein Australisch dorpje. Hij heeft een aantal keren Nieuw Zeeland bezocht. Toch, dat is maar een prulletje vergeleken bij dit grote stap. Komt goed.

Many years ago when soaps were just invented ( except for Coronation Street that is) I used to take a break while the kids were having an afternoon nap. The programme started with the sand timer and the voice in the background saying, "Like sands of the hours glass, so are the days of our lives". Remember that?? Well, those of you from that time frame anyway. And so it is. Time and sand- they just flow through your fingers so fast. In one way, looking forward to the event of my grandson's arrival, that's great. On the other hand, it also means his time here will disappear quickly too. All the more reason to be well organised and make sure my planning is well thought out. Even the 'stay at home days'!

The list of must sees, must go to's and must have experienced' is vast. Probably too full, but rather that then miss out stuff. I'd rather scratch something off than ponder on 'what next'? Max's only wish is Berlin. And that'll definitely happen. The rest he is leaving up to me, as he pointed out, " oma you know what's the stuff that's important." So, I have a mandate- make sure he sees, does and experiences as much as possible- within reason!

The weather held me captivated for a while. I thought winter was never going to arrive. We now have sunny days and way low temperatures. All things going to plan (no not Murphy's Law) and spring will almost be on time. Let's face it, it can still snow in April I'm just hoping it won't.

Last Monday I went into town and purchased a selfie stick, and a tripod for the phone. I'm a pretty modern oma as far as that's concerned. Give most things a go. Hoping to get the videos and events online so the home front get a more accurate and lively report instead of just photos and silent
messages. I'll post the link here shortly. Lots to learn. Have no experience on that level at all. But you can teach an old dog new tricks. I'll learn.

The map for Scotland is at the ready too. It'll be interesting to see what we will get up to there. Starting in Edinburgh and doing day trips or even maybe an overnighter away...for the somewhat longer haul? Who knows. In 2001 I sent him a t-shirt from Rob Roy and I climbed the Wallace Tower sending some things over for my grandson at the time. Now we can do this together. So exciting.

Anyway, I'm getting organised. Hope he is too? Never know with these young ones. Up and at 'm. Pack up and go. I know he is getting more and more excited too. Now just the hurdle of the flight. His flying experience is restricted to flights to New Zealand. This is a whole new ball game. Just getting his head around it is enough. The transfer on the way here- a short stop over. A bit longer on the way home. But then he knows the drill. Follow the signs and all will be well. OmaFarAway is slowly edging closer.

De dagen vliegen voorbij - It is February already!

De datum van 4 april nadert met de snelheid van de Thalys.

Scroll down for the English version

Natuurlijk kijk ik ernaar uit. Zo'n grote gebeurtenis in mijn en mijn kleinzoon ons leven. Voor vele oma's een dagelijks of wekelijks gebeuren. Na bijna 18 jaar gaat het mij ook overkomen. Ik krijg een logee.

Mijn streven is om hem een mooie tijd aan te bieden. Of hij dat zo beleeft daar moet hij zelf voor zorgen. Ik kan allerlei uitstapjes en belevingen organiseren- als hij het maar kan waarderen en ook van genieten en er iets van opsteken. Mijn doel dus!

Uiteraard draait het om Nederland. Land van mijn geboorte en voorvaderen. Graag wil ik dat hij straks weer huiswaarts keert met het gevoel erbij te horen maar ook een sterker liefde en beleving te hebben van zijn eigen geboorteland, Australië. Het land van zijn moeder en tweede thuisland van zijn vader. Misschien snapt hij zijn vader dan ook beter. Die woont ook ver van zijn geboorte plek in NieuwZeeland waar ook zijn vader zus en broer(tje) wonen. Hij is oom voor 6 neefjes en nichten. Het is voor hem ook een relatie op afstand. Wat is het toch een verplaatsbare maatschappij. De wereld wordt steeds kleiner. Afstanden worden teniet gedaan- bij wijze van spreken dan.

Een paar jaar geleden terwijl mijn kleinzoon en ik aan het chatten waren vroeg hij mij over Berlijn. Of ik er geweest was? En, zou hij ooit ( we hadden dromen maar nog geen concrete plannen) op bezoek komen, of hij naar Berlijn mocht? Het schijnt dat hij een zeer bevlogen Geschiedenis leeraar heeft gehad. Die man heeft hem enorm geïnspireerd en enthousiast gekregen voor Berlijn. Zelf ben ik er ook nog niet geweest dus wat zegt oma dan? " Natuurlijk gaan wij naar Berlijn."

Met tegenzin maar besef het belang er wel van in, gaan we ook naar Amsterdam. Ik wijk uit naar de Jacob de Graeflaan in Amstelveen, mijn geboorteplek. Het huis staat er niet meer maar dat van de buren wel. Ik denk dan maar zo van- begin bij het begin! Na Amstelveen komt ook Dieren aan bod. Mijn eerste 8 jaar voordat wij immigreerde naar Nieuw Zeeland in 1961.


Ook ga ik dag bij dag de foto's meteen in een digitaal album zetten. Scheelt veel werk later. Achteraf ben je toch zo af en toe de draad kwijt. Vers in het geheugen als het kan is toch beter.

Ik heb meerdere plannetjes maar niet zozeer datums. Een overzicht van de 8 weken het ik op papier. Ja, in agenda maar ook op een groot vel voor een globaal overzicht. Arm joch zal afgepeigerd huiswaarts keren vrees ik. Om het maar niet over oma te hebben. Maar daar heb ik veel voor over.

De zon schijnt, de tulpen in mijn plantenbak komen tevoorschijn en de krokusjes bloeien al. Mijn hart zingt een blij lied.


I just cannot believe it is February already. We haven't had snow worth mentioning, it disappeared the moment it hit the ground. I somehow feel the days are the same. Disappear after sunrise as quick as lightening. The arrival date of my grandson is racing towards me like a runaway train. I do still have some stuff te organise and prepare, but it will all work out in the end I am sure. Just like to have an idea and itinerary that makes sense.

My goal is to share my history, homeland and heritage. The best thing would be that he feels part of that heritage. It may even deepen his own sense of belonging in his own birth land, Australia. It is his mum's heritage after all, and my son's second home. Maybe he too will get more of an insight into his dad, who also lives far removed from his own country of birth, New Zealand. It really does shape you and has impact on one as a person. Siblings not within reach, being an uncle to 6 and not being present at birthdays and special holidays. As a people we all have become quite nomadic- all this emigrating and re-establishing. The world is downsizing, only the distance isn't.

A few years ago my grandson mentioned he had learnt a lot about Berlin. And should he ever ( we didn't have any concrete plans at that time- just hopes and dreams) visit me, if he could please go to Berlin. What does an oma respond? " of course wel will go to Berlin darling. Oma would love to see it too." So, somewhere in our programme we have Berlin targeted.

Every story has a beginning. Mine started in de Jacob de Graeflaan, Amstelveen. And that's where our travels will take us. Onto Dieren and. Those places featured in the first 8 years of my life before immigrating to New Zealand in 1961.

The photo album will be a daily task. Best get the memories documented before they fade or become entangled in the many moments we will be sharing. That way it'll be completed as we go. Tiny detail but I think a time saver and exciting at the same time. Reliving the moment.

Due to the variety of activities and places to visit I have printed out a large sheet and have an overal view. Obviously I use a diary but having a overal view helps keep the activities in balance. Don't want to totally tucker the boy out before he flies home. Not to mention his aging oma. 😃

The sun is out, the tulips are gathering momenten en the crocuses are flowering. I'm humming a happy tune. My heart is joyful...and full of happy anticipation.