Keeping in touch from a distance

Do you have family living overseas? Or are you fortunate to have them in the same country, in the same town even?

Mid 1961 my parents took the plunge and we emigrated from the Netherlands to New Zealand. Due to health issues with my baby brother we returned to the Netherlands early 1967.

Unsettled, family in fits and starts back to New Zealand by mid 1971.

Seesaw immigrants you could say.

In 2000 I returned to the Netherlands on my own. My 28 year marriage had stranded, my children were of adult age and forging their own paths. One son had moved over to Australia in 1997 where he created his own family.

So you could say, we are scattered hither and yon. Each living their lives in the manner personally designed. This is my 21st year back in the Netherlands. It has brought me happiness and pain. Being this far removed from the children en growing grandchildren hasn't been all plain sailing but it hasn't all been terrible either. My main goal was- visit every 18 months, more if possible, less if the needs ( financial) must.

This past year has been a true trial. I haven't been able to even plan a trip let alone make one. I've got the presents. Purchasing the odd thing along the way. They sat and stared at me, pleading to be given and used. I have had to put them in the cupboard. Can't bear to look at them. I want to hand them over myself. See their faces when they open their gift. There is an option to post/ship a box full for everyone. I may have to resort to that.

To fill some of the void, I have written a couple of short stories and had the books printed via a photo album site. I may tape myself reading them and send the file. Had other ideas. Bedtime moment ideas. Those will have to wait.

I have been making videos ( I am an amateur) on YouTube, showing off the places I go to. Teaching them more about this country of their fore-fathers and mothers. Sharing my life in a small way. Another way to reach out instead of being able to tell the tales and describe the events. It fills the time, as I am then totally focussed on them. It feels like I'm visiting. It is one way of creating 'visits'. I especially love the cooking videos, thinking that maybe one day, they may use these recipes themselves.

The videos aren't as personal as you would think. That's because I know other family and friends watch them. I also created a cook book for some of the younger grandchildren with some recipes I use regularly. I have another one on the way for the older grandchildren. A bit more elaborate. Oh how I would love to provide them personally with meals and cakes. This is the next best thing. I love it when I'm told they have used the cookbook or have watched a video.

It's not like we are online every day, all the time. Lives are being lived. School, events, friends, work, time out, time in. Not to mention the juggling the clock and time difference. I think we have a healthy relationship in which we allow each other to share what they choose. It is normal for them and me, to continue to live our life to suit our situation. By doing some of the wee extra things I hope to maintain a bond which in turn brings our lives a little closer.

There is nothing more special that spending time together, even when you are apart. There are so many ways in which one can do that these days. Sadly my grandparents in 1961 didn't have any of the options we have today. I am hopeful for the future. For my next possible visit. I do my best to stay healthy and fit and am grateful for the fact that my family Down Under is safe and well. That is the most precious thing of all.

Wanneer de kleintjes groot worden!

'Mam, we zijn zwanger!' Mooie woorden met een onwerkelijk vooruitzicht. Je kind krijgt een kind. Het is mij 8 keer overkomen, plus twee 'ready-mades'. Wat een rijkdom. Het werd een steeds mooier jaar. Bezoek van mijn Australische kleinzoon. Mijn vriendin uit Nieuw Zeeland, Ik zou 65 worden EN nu een kleinkind erbij. WOW! Hoewel ik al aan het dromen was van een bezoek, werd net nu iets meer concrete.

Nou be ik altijd al "OmaFarAway' geweest. Tussen Nieuw Zeeland, waar ik toen woonde, en Australië ligt een giga plas water. Het is waar, zelfs toen heb ik de 3 die in Australië woonde ook niet vaak genoeg gezien ondanks de afstand - just across the ditch! Terug in Nederland 18 jaar geleden, werd de afstand NOG groter. Daarna volgde de een na de andere berichtgeving van een aankomend kleinkind. Inmiddels zou je denken, dat de gezinsuitbreiding wel aan het einde gekomen zou zijn. Dacht ik ook. Tot Moederdag jongstleden. Wat een gaaf cadeau! Jongste zoon en zijn partner hadden in korte tijd (3+ jaar) 3 kleintjes 'gekregen'. De jongste is net op school begonnen. Hij is 5 jaar oud dus. In november kondigt nummer 4 zich aan.

Als ik de foto's terug kijk, ook die ik zelf heb mogen maken, dan zie ik de ontzettende snelle groei en ontwikkeling bij allen. Mijn kleinzoon van 18 die dit jaar bij mij op bezoek was heeft zijn eerste baan. De jongste, zoals ik zei, gaat nu naar school. Allen die daar tussen in zitten zijn bezig met persoonlijke ontwikkelingen, talenten, studies en hobbies die meer de schijn van pubers over zich heen hebben dan de 'kleinkinderen' van mijn laatst bezoek.

De moderne media heeft zo zijn voordelen. We kunnen elkaar zien, stemmen horen en in de ogen kijken. Toch merk ik dat de ontwikkelingen die zij meemaken mij weer zal verbazen wanneer ik weer voet op hun aarde zet. Misschien komt het door de aanstaande verwachtte geboorte - die ik weer mis loop, dat ik wat gevoeliger ben en de afstand weer eventjes verafschuw. Er zijn gelukkig momenten - best veel, waarin ik in vrede leef met deze situatie. Het nuchtere " het is niet ander' speelt daarin en grote rol.

Een van mijn kleindochters is al vanaf haar 4de dol op haar paardensport. Nu behaalt ze, samen met haar paard Bess, prachtige resultaten in haar gekozen sport. Dat Max nu een baan heeft zal zijn leven ook veranderen. Hij had een baantje bij een postkantoor twee ochtenden in de week vooraf het naar school gaan. Dus die discipline had hij al. Nu is het 'echt' werken. Op tijd zijn.  Inzet en doorzettingsvermogen. Ook als het even niet leuk is. Het zal wennen zijn en ik proef nu al dat hij het prettig vindt om een routine te hebben. En wat fijn voor mijn zoon en schoondochter. De jongste wordt volwassen. Een nieuwe fase breekt aan.

Mijn droom was om eind dit jaar weer een bezoek te brengen. Dat gaat dus niet gebeuren. Een ingreep aan mijn hand verloopt niet zo gunstig. Ik ben er nog eventjes (?) mee bezig. Ik kan niets vasthouden, laat staan appeltaart bakken met de kids of een baby in bad doen. Ik gok nu ergens in 2019. Het is niet anders.

Oma zijn, prachtig. Ik draag de title met trots. Ik ben zo benieuwd naar de ontplooiing van allemaal. Elk fotootje, berichtje en ontwikkeling volg ik met bewondering en enthousiasme. En nu zij meer van mij kunnen beleven oor de videos die ik maak voor YouTube, leren ze mij en mijn leven ook beter kennen. De (klein)kinderen vinden mij 'cool' als oma die deze nieuwe technieken inzet. Ik groei met ze mee.

" Hi mum, happy birthday. We've got a surprise for you. We are having another baby." Isn't that the most wonderful gift EVER!!? Indeed it is. From a family of 5 they are increasing their number to 6. Baby is due mid-end November. My first thought was...' wow what a year. My Australian grandson here for 2 months, my girlfriend from New Zealand coming for a visit AND becoming oma again! I might have to plan a trip. Well, I was already trying to find a suitable date for all concerned before this news, this just made it more pressing.

I've always been OmaFarAway. Even while living in New Zealand I didn't get to see my 3 grandchildren in Australia a lot. And that was 'just across the ditch". The news both excited me and caught me by surprise. I thought the 3 families were 'complete'. So, all you omas out there, be prepared to be surprised.

Apart from being able to be in New Zealand at the time of my daughter's second child, I haven't had the privilege of being there for any of the others. My sober and  levelheadedness says, ' that's how it is!" No matter how hard I find it in reality. It is what it is...!

Yes, we keep in touch, I follow the children's developments using the means available today. Modern technology provides so many visual opportunities. Even still, their developments, changes to their looks, build and even outlook on life take place without me watching that happening step by step. Between my visits and re-unions, so much has already taken place.

OmaFarAway

One of the granddaughters has developed a love for the horse sport since the tender age of 4. She's doing so well now with her own horse Bess. Gathering ribbon after ribbon at events and competitions. My Australian border  (18 years of age) ,  now has a fully grown up job altering his path and that of his parents. A new time frame developing there. The others, all also rapidly assuming their identities in their chosen activities. That's probably the most beautiful part of seeing them develop. I do miss being a more active part in that. Suffice to say, they are doing well despite my absence.

My planning for a visit is on hold unfortunately. The rehabilitation after surgery on my hand are  taking on drama proportions. Can't hold the baby, bake the apple taart or do up my own bra. Bummer. I'll now take a shot somewhere early  in 2019. Time will tell. Meanwhile they can follow some of my antics. The OmaFarAway videos help them get an insight into what I get up to so that's one way I can share my life with them... and all those family and friends who live 'FarAway'! I am proud to be their Oma, despite being FarAway and carry that title with honour.

Roll on 2019 and let it bring more of the joys of 2018.

Een toevoeging - Added something new

Scroll down for the English version.!!

In 1961 immigreerde wij naar Nieuw Zeeland. We zijn een aantal jaren terug in Nederland geweest- door  medische noodzaak, en weer terug gegaan naar Nieuw Zeeland.

De mogelijkheden om in contact met familie en vrienden te blijven is enorm toegenomen de afgelopen 20 jaar.

Die ik in mijn leven hebt meegemaakt en gebruik va hebt gemaakt even op een rijtje gezet van de week. Wat een mogelijkheden!

- Luchtpostvel - brieven en kaarten - pakjes per boot.
- Telegram
- Telefoon- op aanvraag
- Fax - sneller contact
En dan vanwege de ontwikkelingen vanwege Internet
- Email
- Skype
- Mobiel bellen
- FaceTime
- Facebook
- SnapChat

Nou ja, ga er maar aan staan. We kunnen op allerlei manieren contact houden. Niet dat het moet elke dag, maar het KAN!


Wij schreven brieven en stuurden kaarten in de jaren dat ik als kind opgroeide in Nederland en later Nieuw Zeeland. Mijn grootouders en ooms en tantes ook.

Terwijl ik in Nieuw Zeeland woonde schreef ik ook veel brieven naar familie, ooms en tantes en vriendinnen. Tussen 1971 en 2000 ben ik 2 keer naar Nederland geweest op vakantie. Zo heb ik eigenlijk ook de persoonlijke contacten bij kunnen houden. Om niet te vervreemden van elkaar. Er zijn uiteraard wel mensen waar ik minder of geen contact meer mee hebt maar er zijn ook nog een aantal uit mijn  jeugd jaren waar ik wel nog mee communiceer.

OmaFarAway

En nu, nu ben ik een nieuwe weg ingeslagen. Niet alleen is het mogelijk om alles via het woord vast te leggen in een B-log ( boek log) - maar ik heb de stoute schoenen aan getrokken en ga nu dingen vast leggen in een V-log (Video - log). Er valt veel te leren. Het zal gelach en frustratie met zich meebrengen. Maar het zal ook een hele nieuwe wereld bloot leggen terwijl ik nieuwe vaardigheden leer. Met vallen en opstaan ga ik videos online zetten in een YouTube kanaal die ook van Omaverweg is, maar dan OmaFarAWay, gaat heten. Er wordt alleen Engels gesproken. Mijn kinderen en kleinkinderen en mijn Engels sprekende volgers hebben daar recht op. En wij Nederlanders, wij zijn van alle markten thuis.

Ben je nieuwsgierig? Wil je de weg die omaverweg/omafaraway nu bewandelt volgen? Dat kan. Een volger worden is simpel. Abonneer op de Youtube kanaal en krijg bericht als er een nieuwe video op komt te staan. Nee, ik verdien hier NIKS aan. Alleen het genoegen en tevredenheid iets nieuws te leren over de wereld waarin mijn kleinkinderen groot mee worden. Heb je nog nooit een YouTube abonnement gedaan? Leer iets nieuws vandaag. Ik leer iets nieuws erbij elke dag. Geweldig. De link er naar toe staat onder het plaatje. Veel kijk plezier. Ene, ja ik ben maar een beginneling he...niet te hard lachen. Komt allemaal goed.

Well,   the times they are a changing. That's the song I recall from Bob Dylan (1964). And changed they have. In 1961 when my parents decided to immigrate to New Zealand we kept in touch with the 'home front' writing aerogrammes, sending parcels by boat and if needs must een telegram ( generally bad news) was sent. Phone calls were a real challenge.

Then things changed.

With the development of Internet, the options of social media keeping in touch has never been so simple. Whether on the bike, in the bath or at work, people can contact you where ever you are. Not only that. There are many ways news and special events are being kept, spread and shared.

In my 60th year ( I turned 59 and had an idea) I started Blogging. That is, keeping a diary online. A Book-log. Had aspirations to place something each day for a year. Well that was a too big an ask, but I've kept blogging ever since. After a while I have the blogs printed in book for for personal use, reading and as a keepsake. My family and friends near and far enjoy reading what I get up to, my thoughts and my passions ( cooking). I write about a few topics and it also helps clear my head.

The saying, " can't teach an old dog new tricks" doesn't cut the mustard with me. I've learnt about blogging- and now, I've challenged myself again. I have started to Vlog. A Video log. That means I make short oma videos and place them online on YouTube. A 'live' version of blogging. This so I can 'talk' to my children grandchildren other family and friends about the day to day happenings in my life. NO, not about everything I do- but about the wee things I like to share. That way, the grandchildren will know my voice, will get to know me better and, like most things online, is accessible to them at any given time. Being awake while they sleep can be a barrier for contact. It is a challenge. It is also quite scary and unnerving. But also exciting, interesting, funny and confronting.

The learning new tricks Oma

Anyway, I am game to grow, to learn, to move with the changing times and try to be informed and aware of the world my grandchildren Down Under are growing up in. Feel free to take a look at the videos already posted. Feel even more free to subscribe- no I don't get paid or earn anything. Just thought, maybe a safe opening for omas ( and opas) to see how this 'oma' manages to learn and improve her skills as a modern oma.

The link is onder the pictogram. The YouTube canal is called, OmaFarAway. Enjoy and see you there.