De tijd glipt door m'n handen- Time racing away.

Scroll down for the English version

Ik zie februari al wegglippen naar de eindstreep. Niet dat ik stil zit of dat er niets gebeurt maar de dagen gaan nu wel erg snel. April staat echt voor de deur. Max komt 4 april aan. Lekker vroeg. Al voor ontbijt. Dat wordt een slapeloze nacht en vroeg rijden naar Schiphol. Lach maar. Het is wel waar. Daar ben ik al een hele poos naar aan het uitkijken. Maar als het zo snel op mij af komt, gaan de weken erna ook snel. Des te meer reden om alles goed op een rijtje te hebben. Elk moment goed benutten- ook de vrije dagen van 'gewoon thuis'.

Het lijstje ' moet gezien, geweest zijn, gedaan hebben' is behoorlijk lang geworden. Daar zal het een en ander vast vanaf vallen. Maar liever teveel dan te weinig. En ik moet mijn kleinzoon ook kunnen motiveren om het allemaal maar leuk te vinden. Hij wil per se naar Berlijn en verder heeft hij geen wensen. Zegt, " oma je weet wat leuk is, ik niet en laat het over mij heen komen.!" Nou dat klinkt als een vrijbrief toch?

Ik maakten me wel zorgen, of nou ja, het hield me af en toe bezig, dat de winter maar niet wilde inzetten. Dacht even van, straks sneeuwt het in april. Kan nog hoor, weet ik. Zal hij niet erg vinden. Maar ik wel. Het weer hoeft niet per se elke dag zonnig en warm te zijn, toch terwijl je rondtrekt en wandelt of zo, wil je toch wat redelijke omstandigheden hebben nietwaar?

Ik ga oefenen met videos maken. De selfie stick is aangeschaft en de drie-poot voor mijn iPhone ook. Lijkt me leuk zijn ouders, mijn zoon en schoondochter, wat filmpjes te laten zien ipv alleen maar berichtjes en foto's te sturen. Ik ga er een videokanaal op na houden. De link zal ik tzt hier plaatsen voor diegene die het leuk vinden om te volgen. Ook dat vind ik enorm spannend.

Afgelopen maandag ben ik de stad in geweest en heb ik bij de ANWB de kaart voor Schotland aangeschaft. Ja, ik neem de TomTom mee, maar s avonds wat uitvogelen is ook leuk. De post van een paar weken geleden is daar in Australië aangekomen ( de vorige brief is er nog niet- in oktober verzonden). Nu prijkt de kaart van Nederland op de muur zodat Max zijn ouders onze routes kunnen volgen en een beetje een idee krijgen van de afstanden. Ach, het wordt spannend, leuk, soms overvol en vermoeiend maar over het algemeen- een bijzonder bezoek. OmaFarAway kan niet wachten totdat kleinzoon dichtbij is. Nu de vlucht nog. Dat is toch wel een hele onderneming voor een jonge vent uit een klein Australisch dorpje. Hij heeft een aantal keren Nieuw Zeeland bezocht. Toch, dat is maar een prulletje vergeleken bij dit grote stap. Komt goed.

Many years ago when soaps were just invented ( except for Coronation Street that is) I used to take a break while the kids were having an afternoon nap. The programme started with the sand timer and the voice in the background saying, "Like sands of the hours glass, so are the days of our lives". Remember that?? Well, those of you from that time frame anyway. And so it is. Time and sand- they just flow through your fingers so fast. In one way, looking forward to the event of my grandson's arrival, that's great. On the other hand, it also means his time here will disappear quickly too. All the more reason to be well organised and make sure my planning is well thought out. Even the 'stay at home days'!

The list of must sees, must go to's and must have experienced' is vast. Probably too full, but rather that then miss out stuff. I'd rather scratch something off than ponder on 'what next'? Max's only wish is Berlin. And that'll definitely happen. The rest he is leaving up to me, as he pointed out, " oma you know what's the stuff that's important." So, I have a mandate- make sure he sees, does and experiences as much as possible- within reason!

The weather held me captivated for a while. I thought winter was never going to arrive. We now have sunny days and way low temperatures. All things going to plan (no not Murphy's Law) and spring will almost be on time. Let's face it, it can still snow in April I'm just hoping it won't.

Last Monday I went into town and purchased a selfie stick, and a tripod for the phone. I'm a pretty modern oma as far as that's concerned. Give most things a go. Hoping to get the videos and events online so the home front get a more accurate and lively report instead of just photos and silent
messages. I'll post the link here shortly. Lots to learn. Have no experience on that level at all. But you can teach an old dog new tricks. I'll learn.

The map for Scotland is at the ready too. It'll be interesting to see what we will get up to there. Starting in Edinburgh and doing day trips or even maybe an overnighter away...for the somewhat longer haul? Who knows. In 2001 I sent him a t-shirt from Rob Roy and I climbed the Wallace Tower sending some things over for my grandson at the time. Now we can do this together. So exciting.

Anyway, I'm getting organised. Hope he is too? Never know with these young ones. Up and at 'm. Pack up and go. I know he is getting more and more excited too. Now just the hurdle of the flight. His flying experience is restricted to flights to New Zealand. This is a whole new ball game. Just getting his head around it is enough. The transfer on the way here- a short stop over. A bit longer on the way home. But then he knows the drill. Follow the signs and all will be well. OmaFarAway is slowly edging closer.

De dagen vliegen voorbij - It is February already!

De datum van 4 april nadert met de snelheid van de Thalys.

Scroll down for the English version

Natuurlijk kijk ik ernaar uit. Zo'n grote gebeurtenis in mijn en mijn kleinzoon ons leven. Voor vele oma's een dagelijks of wekelijks gebeuren. Na bijna 18 jaar gaat het mij ook overkomen. Ik krijg een logee.

Mijn streven is om hem een mooie tijd aan te bieden. Of hij dat zo beleeft daar moet hij zelf voor zorgen. Ik kan allerlei uitstapjes en belevingen organiseren- als hij het maar kan waarderen en ook van genieten en er iets van opsteken. Mijn doel dus!

Uiteraard draait het om Nederland. Land van mijn geboorte en voorvaderen. Graag wil ik dat hij straks weer huiswaarts keert met het gevoel erbij te horen maar ook een sterker liefde en beleving te hebben van zijn eigen geboorteland, Australië. Het land van zijn moeder en tweede thuisland van zijn vader. Misschien snapt hij zijn vader dan ook beter. Die woont ook ver van zijn geboorte plek in NieuwZeeland waar ook zijn vader zus en broer(tje) wonen. Hij is oom voor 6 neefjes en nichten. Het is voor hem ook een relatie op afstand. Wat is het toch een verplaatsbare maatschappij. De wereld wordt steeds kleiner. Afstanden worden teniet gedaan- bij wijze van spreken dan.

Een paar jaar geleden terwijl mijn kleinzoon en ik aan het chatten waren vroeg hij mij over Berlijn. Of ik er geweest was? En, zou hij ooit ( we hadden dromen maar nog geen concrete plannen) op bezoek komen, of hij naar Berlijn mocht? Het schijnt dat hij een zeer bevlogen Geschiedenis leeraar heeft gehad. Die man heeft hem enorm geïnspireerd en enthousiast gekregen voor Berlijn. Zelf ben ik er ook nog niet geweest dus wat zegt oma dan? " Natuurlijk gaan wij naar Berlijn."

Met tegenzin maar besef het belang er wel van in, gaan we ook naar Amsterdam. Ik wijk uit naar de Jacob de Graeflaan in Amstelveen, mijn geboorteplek. Het huis staat er niet meer maar dat van de buren wel. Ik denk dan maar zo van- begin bij het begin! Na Amstelveen komt ook Dieren aan bod. Mijn eerste 8 jaar voordat wij immigreerde naar Nieuw Zeeland in 1961.


Ook ga ik dag bij dag de foto's meteen in een digitaal album zetten. Scheelt veel werk later. Achteraf ben je toch zo af en toe de draad kwijt. Vers in het geheugen als het kan is toch beter.

Ik heb meerdere plannetjes maar niet zozeer datums. Een overzicht van de 8 weken het ik op papier. Ja, in agenda maar ook op een groot vel voor een globaal overzicht. Arm joch zal afgepeigerd huiswaarts keren vrees ik. Om het maar niet over oma te hebben. Maar daar heb ik veel voor over.

De zon schijnt, de tulpen in mijn plantenbak komen tevoorschijn en de krokusjes bloeien al. Mijn hart zingt een blij lied.


I just cannot believe it is February already. We haven't had snow worth mentioning, it disappeared the moment it hit the ground. I somehow feel the days are the same. Disappear after sunrise as quick as lightening. The arrival date of my grandson is racing towards me like a runaway train. I do still have some stuff te organise and prepare, but it will all work out in the end I am sure. Just like to have an idea and itinerary that makes sense.

My goal is to share my history, homeland and heritage. The best thing would be that he feels part of that heritage. It may even deepen his own sense of belonging in his own birth land, Australia. It is his mum's heritage after all, and my son's second home. Maybe he too will get more of an insight into his dad, who also lives far removed from his own country of birth, New Zealand. It really does shape you and has impact on one as a person. Siblings not within reach, being an uncle to 6 and not being present at birthdays and special holidays. As a people we all have become quite nomadic- all this emigrating and re-establishing. The world is downsizing, only the distance isn't.

A few years ago my grandson mentioned he had learnt a lot about Berlin. And should he ever ( we didn't have any concrete plans at that time- just hopes and dreams) visit me, if he could please go to Berlin. What does an oma respond? " of course wel will go to Berlin darling. Oma would love to see it too." So, somewhere in our programme we have Berlin targeted.

Every story has a beginning. Mine started in de Jacob de Graeflaan, Amstelveen. And that's where our travels will take us. Onto Dieren and. Those places featured in the first 8 years of my life before immigrating to New Zealand in 1961.

The photo album will be a daily task. Best get the memories documented before they fade or become entangled in the many moments we will be sharing. That way it'll be completed as we go. Tiny detail but I think a time saver and exciting at the same time. Reliving the moment.

Due to the variety of activities and places to visit I have printed out a large sheet and have an overal view. Obviously I use a diary but having a overal view helps keep the activities in balance. Don't want to totally tucker the boy out before he flies home. Not to mention his aging oma. 😃

The sun is out, the tulips are gathering momenten en the crocuses are flowering. I'm humming a happy tune. My heart is joyful...and full of happy anticipation.

Voorbereidingen treffen - Planning and organising

Scroll down for the English version

Nu het jaar 2018 is aangebroken komt de datum 4 april meer in zicht. De enthousiasme neemt ook toe, als dat mogelijk is. Ik ben bezig met de voorbereidingen. Mijn kleinzoon komt en ik heb een slaapplek nodig. Dat wordt mijn kamer/kantoorruimte. Het bed is een slaapbank. tJa, oma heeft haar dijkhuis verruild voor een appartement. Er is genoeg ruimte maar anders dan voorheen. Geen bovenverdieping maar alles nu gelijkvloers. Maar dat zal de pret niet drukken.

Ik heb een kaart van Nederland in de envelop klaar liggen om op de post te doen. Die kan aan de muur thuis zodat zijn ouders zijn beweging kunnen volgen. Schiphol, Dordrecht, Fryslân, Zeeland. Nou ja, kris kras door het land. Ik zal een verslag maken van onze avonturen op deze blog en het later afdrukken voor hem in boek vorm. Zo heeft hij iets om later op terug te kijken en lezen. Uiteraard word er een fotoalbum in elkaar geknutseld. Dat staat boven kijf.

Mijn kamer/ kantoor is momenteel een rommelhok. Toen wij hier kwamen wonen 3 jaar geleden stond ik op punt om naar Nieuw Zeeland en Australië te gaan op oma bezoek voor 6 weken. Dit was al gepland en geboekt voordat we het appartement kochten. Zo gek kan een mensenleven lopen. De spullen die hier gehuisvest moesten worden hadden op korte termijn een plekje nodig. En zo geschiedde. Nu ik er een jaar of 3 gebruik van maak weet ik, dit is niet zoals het had moeten zijn. Door niemand zijn kortzichtigheid of 'schuld' zo je wilt, maar gewoon omdat het snel moest. De situatie van de vorige woonsituatie is anders nu. Dus ook de aangepaste inrichting.

Ik ben druk bezig. Ik maak tekeningen, lijstjes en rommel. Veel rommel. Dit moet links, dat moet rechts, dat moet weg en dat moet anders. Ik, nee wij, komen er wel uit. Gelukkig denkt mijn man mee. Hij was niet te beroerd om op stel en sprong mijn bureau aan te passen. Dat ging zo snel. Nu de rest nog. Ik weet ongeveer hoe het eruit moet komen te zien. De uitvoering, dat is even aanpakken en aanpoten. April staat zo voor de deur. Ooooooh wat heeft deze oma zin in dit bezoek. Hoewel er een ietsje pietsje 'haast' bij is betrokken. Nu gaan we het wel goed doen - voor allen naar tevredenheid. Anders hoeft het niet.


English version

Here we are, 2018. I recall 2000 vividly. Not because the numbers game but because my grandson was born. A millennium child if you will. And now that child, now a young adult, is coming to visit me, his oma. A dream coming to fruition. Both he and I always wanted this to happen- and now the date of his arrival is becoming more and more in focus. It is high time I made sure everything is suitably prepared and ready to receive this more than welcome guest. As welcome as he was at birth, so welcome is he here now, at the appointed time.

Three years ago we moved into an apartment. No longer a three leven 'dijkhuis'. We still have oodles of room but different. HIs bedroom for the 8 weeks of his stay, apart from the days/nights away, will be in my 'office', a room adjacent to the lounge. His bed a sleeper couch. He'll have privacy of sorts, not like at home in his own room, but none the less I know he'll be comfortable. His days filled with discovering the world around him - beyond that world online. He can now see for himself instead of seeing how the world looks on screen. I am so looking forward to being instrumental in helping him discover life in the Northern hemisphere.

I've acquired a map of Nederland for his parents to track his movements. I'll be posting messages and experiences here on my blog and after his journey I'll have the memories printed n book form. This accompanied by an album will help him relive all that passed the review during his 8 week stay. Slowly my now messed up room is taking shape needing to be ready for his arrival. I am aiming for a permanent, how I want it, interior meeting my needs and those of any guests we may welcome here in the future. The room must be dual purpose.

It will be fine. I keep telling myself, just be thorough, don't rush and think things through. Not only do I look forward to a well designed room- but most importantly to those who are going to be using this room now and in the future. Boy oh boy, is this oma experiencing plenty of ' happy anticipation' emotions. Roll on 4th April.

Oma zijn. #4 Mijn dochter wordt moeder ( dutch version)

Ik was een jonge moeder. Op mijn 19de gebeurde het wonder dat mijn dochter ter wereld kwam. Moeder wilde ik altijd al worden, vanaf kleins af aan. Er leek mij niets boven dat. En ik had gelijk. Er gaat niets boven moeder zijn- voor mij althans. Bij niet iedere vrouw gaat die wens in vervulling. Ik kan mij geen voorstelling maken van dit gegeven. Hoe ga je ermee om? De een weet het leven om te zetten- de ander blijft het gemis voelen, en weer een ander kijkt naar alternatieven. Ik weet dat ik een gezegend mens ben wat dat betreft.

Dan komt er zo'n klein hulpeloos mensenleven aan en je doet zo goed en kwaad als het kan, je stinkende best om jouw kind een goed leven te geven. Om met liefde, zorg en toewijding dit kindje op te voeden. Om het kind te bewapenen met alles wat zij/hij nodig zal hebben om als volwassenen hun eigen weg in te kunnen slaan.

Het loslaten, het van afstand bekijken hoe dit leven zich verder ontwikkeld. In het begin zo ontzettend moeilijk maar geleidelijk aan weet je, je hebt je best gedaan. Nu moeten ze zelf verder. Dat gaat niet altijd zonder slag of stoot toch is dat niet erg. Zo leren mensen zich te weren en ontwikkelen. Hoe ga je met tegenslag of succes om? Stapvoets komt er een prachtig mens tevoorschijn waarvoor jij gedeeltelijk verantwoordelijk voor bent geweest.

Wat een leuke partner denk je, wanneer je voorgesteld wordt aan hun lief. Nou ja, dat dacht ik wel. En dat was en is hij ook. Mijn dochter is smoor verliefd. Hij ook op haar. Ze wonen al gauw samen. En dat doen ze nog. Na een aantal jaren zijn ze getrouwd en het ziet er nog steeds net zo verliefd en stabiel uit als in het begin. Ze hebben nog geen echte kinderwens. Willen van het leven genieten.

In 2004 komt het hoge woord eruit. Ik woon inmiddels niet meer in Nieuw Zeeland maar ben al een aantal jaren terug in Nederland. Nu weer een telefoontje. Dat komt er nou van als je ver weg woont. Je bent niet ter plekke om zoiets van heel dicht bij mee te maken. Eind van dit jaar wordt haar eerste kindje verwacht. Mijn dochter wordt moeder. MIJN DOCHTER WORDT MOEDER!

Ze is zwanger. Ik zing van binnen tegelijkertijd huil ik. Nooit zal ik dat buikje van dichtbij meemaken. Ik zal het schoppen niet voelen, de veranderingen in haar lijf niet zien gebeuren. Ik zal niet bij de geboorte zijn- zelfs niet ergens in de buurt ervan. Vreugde en verdriet worstelen met elkaar om de voortouw te nemen. Ben ik blij? Natuurlijk! Doet het pijn? Uiteraard! Kan ik ermee omgaan? Moeilijk maar het moet!

De opmerkingen rondom zijn wisselend en veelal niet echt behulpzaam. Er zijn mensen die het niet kunnen laten om te zeggen, " nou ja, je hebt hier zelf voor gekozen" en weer anderen die zeggen, " goh meid ik begrijp het ( mijn gevoelens), terwijl hun kinderen nog thuis wonen, niet zwanger zijn of dat ze zelfs bij de geboorte van hun eigen kleinkinderen waren. Dan KAN je het niet begrijpen. Maar ik snapte en waardeerde het medeleven wel hiervan.

De dag van de geboorte kwam net in de vroege ochtend voor vertrek naar Aachen met een groep vrienden naar de kerstmarkt. Het telefoontje van schoonzoon, "mam, we hebben een dochter. Ze belt je straks als ze even heeft geslapen. Het was aan zware nacht. OK?" Natuurlijk ok. Met mobiel in mijn hand zat ik in de auto...wachten op die stem. Van mijn dochter die net moeder was geworden.

Er ging 24 uur voorbij. Het kroop zo langzaam. Ik kon niet genieten. Nergens van. Waarom hoorden ik niks. Toen mijn kleindochter ong 30 uur oud was kwam eindelijk HET gesprek waar ik op had zitten wachten. Er was wat misgegaan en mijn dochter moest aan de bloed transfusie. Ernstig ziek was ze geweest. En ik wist van niks. Wat een opluchting om haar eindelijk te horen. Om op de achtergrond dat zacht gehuil van haar dochtertje. Ik liep op wolken en liet een diepe zucht van verlichting. Ik was voor de 3de keer Omaverweg geworden en mam en baby maakten het goed. Oma eindelijk ook! Een kleindochter- de eerste!

Oma zijn. #3 Als het maar blauw is!

Scroll down for the English version.

Het was even wennen. Het woordje oma zien op de verjaardagkaart. Toch gaf het een warm gevoel. Ik had de jongens alleen op foto's gezien en nog niet gekroeld of zo. Afstanden doen wat met je. Je groeit 'gewend' dat iemand er is in je leven maar door die grote afstanden blijft het een mysterie. Hoe klinken ze, ruiken ze, lopen ze? Allemaal onbekende gewaarwordingen die een deel uitmaken van iemand 'kennen'. Toch groeide mijn liefde voor die twee nieuwe mensenlevens die ik cadeau hebt gekregen.

Mijn dochter, de oudste van de 3 had wel een stabiele vaste relatie maar was nog niet aan moederzijn toe. Haar woorden. De jongste al helemaal niet. Die was nog zonder vaste relatie. Dus het volgende mooie gebeuren in mijn oma bestaan gebeurde toch weer in Australië. "Mam, er komt een kindje bij, wij krijgen een baby!" Ja hoor, echt waar. Ik stond te trillen op mijn benen. Mijn zoon zou voor het eerst het vader zijn op een hele andere manier beleven. Ik hoorde allemaal mooie geluiden van mijn schoondochter over hoe hij zo'n lieve stiefvader was en goed met de jongens om kon gaan. Nu kon hij van dag 1 zelf ervaren stap voor stap hoe vaderschap zich ontwikkeld.

Het waren zware tijden. De zwangerschap verliep moeizaam en ook was het in de periode dat mijn vader, die pas 74 was, te vroeg zou komen te overlijden en zijn eerste achterkleinkind niet meer zou leren kennen. Ik zweefde tussen blijdschap en rouw tegelijk. Mijn zoon en schoondochter maakten nog een onverwachte snelle vlucht om toch nog afscheid van mijn vader te kunnen nemen maar helaas, tegelijker tijd dat zij op het vliegveld aankwamen- stierf mijn vader. Mijn zoon was ontzettend verdrietig. " Mam, ik wilde zo graag dat opa een kruisje op mijn kindje had kunnen maken." Mijn vader gaf de kinderen ( en wij toen we klein waren) een kruisje op het voorhoofd voor slapen gaan). Mijn zoon zijn enige troost was dat mijn vader wist dat er een kleinkind kwam en hij had de echo foto gezien.

De vlucht werd door het medisch team van het ziekenhuis in Australië niet echt aangeraden maar wel begrepen - en bij thuiskomst na de begrafenis werd mijn schoondochter meteen weer opgenomen tot de geboorte. Wat een zware tijd- wat eigenlijk een mooie en vrolijke periode hoorde te zijn. Mijn vader stierf in mijn bijzijn op 4 november en 8 maart zag mijn kleinzoon het ligt in Australië. We wisten dat het een jongen zou worden en zijn tweede naam is ook ter ere van mijn vader.

Ik wilde eigenlijk helemaal niet weten van 'welk geslacht' het kindje was die mijn schoondochter bij zich droeg. Liefst was het een verrassing gebleven maar in de omstandigheden snapte ik het wel. Mijn vader werd hierover ingelicht en daar ging het om. Ik hoorden het per definitie niet direct omdat ik mijn zoon vroeg om het geheim te houden voor mij. Toen ik melden dat ik aan het breien was geslagen vroeg hij, " mam het is toch wel blauw he?" tJa, die grappen heeft hij ook van mijn vader mee gekregen in zijn DNA.

Mijn kleinzoon word dit jaar 18. Hij was een millennium kindje. In april komt hij naar Nederland om bij zijn oma te logeren en Nederland te leren kennen. Ik ben zooooooooo blij en verheug mij zo erg hierop. Na deze zwangerschap is mijn schoondochter nog een keer zwanger geweest. Met bijna fatale afloop. De 3 jongens die zij ter wereld heeft gebracht waren haar trots en vreugde. Dat zij er een vroeg moest missen is een treurig iets waar iedereen mee leert leven. Wij vieren het leven en proberen op onze eigen manier het beste ervan te maken. Want dat zijn wij elkaar en het leven schuldig. Niet iedereen krijgt die kans. Oma worden- en oma zijn. Het heeft zoveel kanten.

It took a bit of getting used to. Seeing the title 'oma' on my birthday card. It did provide me with a sense of warmth and love for these two boys whom I hadn't cuddled yet but embraced in my heart. There is an acceptance that they exist but without the experience of their smell, their sound or how they move. Photos are so static yet a wonder to behold. Now with video conferencing via Skype etc 'omas ver weg' are at least able to get more impressions of their wee grandchildren. Despite the distance I learnt to grow to love my two lively presents.

It was a trying time, those months. The pregnancy brought with it some worrying times and it was also in that period that my dad became ill, only 74 years young, became ill and subsequently died. He sadly didn't get to see or get to know his first great grandson. Although my son and his wife made a rushed visit to New Zealand my dad died the same moment as the plane hit the tarmac. Great sadness for all. My son so wanted his opa's blessing for his child. It wasn't to be. The only tangible evidence my dad had had though was the echo photo. And he knew beforehand that it would be a great-grandson in every way. My grandson bears my dad's middle name.

Even though I had rather not known what gender the baby had during the pregnancy I understood my son and his wife's wish to do so. My dad knew there was a great-grandson in the making. My wish was less important at this stage. However my son had a sneaky way of telling me without actually saying it. I let on I was busy knitting when he replied, " oh mum I hope it's something blue!" His sense of humour is definitely something he inherited from his opa. He certainly shares that gene.

The flight to New Zealand held it's dangers, yet all thankfully went well. After the funeral and their return home my daughter in law was admitted to hospital where she stayed till the birth. It was such a emotional rollercoaster time for us all. Happiness and grief rolled into one. With much relief and joy we welcomed my grandson into this world and have enjoyed his presence ever since. And with great joy I await his arrival in april when he comes to stay for 8 weeks learning all there is to know about his Dutch heritage and European influences. My excitement knows no bounds. I've had to promise my daughter in law I'll take good care of him..... well that's a given.

Oma zijn. #2 Mam, Ik heb een nieuwtje

Scroll down for the English version below

Herinneringen ophalen. Het jaar 2017 loopt ten einde. Door een bericht van een kennis uit vroegere jaren dook ik in mijn verzameling "niet ingeplakte foto's". Zo'n doos waarvan je denkt, waarom bewaar ik ze? Tegelijkertijd ben je blij want er is altijd wel een kiekje die een herinnering oproept die dierbaar is. Herinneringen. Momenten die je oproept of die zomaar in je gedachten schieten. Soms heel onverwachts, soms opgetrommeld door een woord, gevoel of moment die een herkenbaar iets met zich meebrengt.

 Oma worden, oma zijn. Wie herkent nog het gevoel toen je moeder werd? Vooral die eerste keer? Nou kan ik zeggen dat oma worden ook een bijzondere gevoel met zich meebrengt. Dat overviel mij wel moet ik zeggen. Op diverse manieren heb ik de 'eerste keer' meegemaakt.

De eerste 'oma beleving' was een jaar nadat mijn zoon naar Australië was 'verhuisd' om daar als boer aan de slag te gaan. Naar Australië gaan vanuit Nieuw Zeeland was gewoon verhuizen niet emigreren. We hielden regelmatig contact met de mogelijkheden van toen ( 1997-98). Telefoneren was niet zo duur en regelmatig belde wij ook met elkaar. Op een dag belde hij en na een kort hallo hoe gaat het, zei hij, " Mam ik heb een nieuwtje." Ik vermoede een verliefdheid, een vriendin, nieuwe baan of dat hij terug zou keren. Nee, zo 'licht' was de berichtgeving niet. Hij had niet alleen een vaste relatie- Ik werd opslag oma van twee kleine schatten van jongetjes. Zomaar. Ik was oma. Geen voorbereiding, geen sokjes breien, geen maanden aftellen. Plotsklaps was ik oma.

Vreugde, verwarring, zorg, liefde, nieuwsgierigheid. Er kwam een fax binnen- die had hij blijkbaar klaarstaan. Een foto met hem, zijn liefje en de twee jongens. Met daarbij het bericht, " oma dit zijn wij!" Boem! Bats! Natuurlijk ben je blij voor je kind. De liefde van zijn leven had hij ontmoet. En dat is zij nog. Wat een schat van een schoondochter heb ik. Wat leuk om die twee jongens te mogen leren kennen, mee kroelen, verwennen en als mijn kleinkinderen claimen. Ik ben een bevoorrecht mens.

Deze manier van oma worden wordt onderschat door diegene die het niet zo meemaken. Het kleinkind is dan wel geen 'vlees en bloed' verwant maar desalniettemin ontzettend gewild en geliefd. De emoties, liefde en zorg zijn onvoorwaardelijk. Het kan dan wel wat verder van 'je bed' staan, toch kruipt de liefde waar het gaan wil. Het is niet tegen te houden. En waarom zou je dat ook willen?

Ik ben trots op mijn twee 'plots verschenen' kleinzoons waarvan ik er een veel te vroeg heb moeten missen door een noodlottig ongeval. De pijn zit diep en het verdriet is er niet minder om. Oma zijn, een bevoorrechte positie in het leven waar ik ontzettend dankbaar voor en trots op ben. Ik werd vanaf dat moment Omaverweg! My leven en mijn role daarin had een kleur erbij gekregen.

Memories. A lifetime of them stored in my heart. Some memories are well hidden. Precious as they are.  They can be brought to mind when a word, a mention of something or by seeing a photo that those memories come rushing back. That emotions are revived, the imagination conjures up images that have long faded into the background. As the year 2017 comes to a close, I came across an old acquaintance. Having one of those boxes with unsorted photos I dived in and found something that triggered even more memories. Photos sent to me by my son who was living in Australia at the time in the late '90's. He had left New Zealand to start up his farming career in Australia.

Even though the means were limited in comparison to today, we kept in regular touch. Phone calls were the easiest of means and a fax meant your letter wasn't dependent on a postal system which wasn't always efficient. One day the phone went. It was my son and after the first pleasantries he said, " Mum, I have something to tell you." I fell silent in expectation to hearing he may have found a girlfriend, new job or that he may be coming home. None of those. He announced that I had become an oma. That there were two little boys who I could now claim as grandsons. That he had found the love of his life and with it came these two mini people that he had the joint privilege of caring for.

I was OMA! The love of his life is still my gorgeous and lovable daughter in law to this day. I felt honoured to be given the title 'oma'. I know, they were 'instant' grandchildren but my love for them was none the less genuine and pure. My joys and worries as real as those of other omas. Not being 'of blood' didn't make me feel any less oma. How privileged and blessed I was. My son, a stand in 'dad'. Amazing.

I am proud of my two instant grandsons. One of whom I've had to loose far too soon due to a fatal accident. The pain and sadness are real and ever present. Being oma doesn't only mean the fun bits. I feel privileged to carry the title, joys and the responsibility that comes with the task. I can only hope I do it well.

Being oma. A dream come true. I have 9 grandchildren, 8 to cuddle and one etched in my heart - all whom I love equally and am proud of each in their own way. Different personalities and talents but only one 'oma'.

When I replaced the receiver after that phone call I realised - I had become "omaverweg'. My life had changed for good.

Oma zijn #1.

Voorpret - happy anticipation

Scroll down for the English version.

Met de datum die vast staat in mijn agenda kan ik het niet laten om alvast bepaalde momenten vast te leggen.... velen van jullie zullen hetzelfde ervaren hebben. De geplande vakantie lijkt 'lang genoeg' om de mensen te zien die je graag wil omarmen eenmaal terug in je thuisland. Ook om bepaalde plekjes te bezoeken of ervaringen op te doen. Dan is het zover, je bent aangekomen en dan gebeurt het. Tijd, dat glibberige waar geen grip op te krijgen is, glijdt door je vingers. Opeens dringen er ongedane zaken. Je wilt nog zoveel, ondanks de goede planning loopt het een en ander toch anders dan gewenst.

Nou kan ik best wel heel creatief bezig zijn. En zodra de aankomst van mijn kleinzoon nog maar een geopperd idee was, begon mijn brein al plannetjes te smeden. Nu kan ik ze bij gaan schaven en wat realistischer in pakken Want ja, hoe vaak zal het gebeuren dat mijn kleinkind de halve wereld rondreist om op vakantie te komen - en voor het eerst zijn ogen richt op Europa. Het is mijn doelstelling om hem kennis te laten maken met zijn afkomst. Dat, hoewel hij maar deels Nederlands bloed door zijn aderen heeft lopen, het voldoende is om ermee een soort 'thuis' gevoel te ervaren.

Grotendeels gedurende zijn tijd hier blijven wij dus ook in Nederland, met een uitstapje van 5-6 dagen naar Schotland en uiteraard ook wat aan te rijden bezoekjes buiten de Nederlandse grenzen. Mijn kleinzoon heeft er de volste vertrouwen in dat ik hem goed genoeg ken, en de beste keuze zal maken. " Oma, u weet beter dan ik wat de leuke dingen zullen zijn." Als ik naar mijn lijstje kijk, moet ik wel indammen. Om elke dag op stap te gaan is ook teveel van het goede. Beetje thuisleven ervaren is ook cultuurervaring opdoen. Met de fiets naar de stad, met de trein naar ....! Met de waterbus naar Rotterdam. Over de markt struinen. Kleding kopen- oma gaat hem helpen nieuwe kleren aan te schaffen die hem een gave hippe uitstraling zullen geven. Er is al een boottochtje op de Wieden -Weerribben gepland en ja, in Giethoorn laat ik hem ook wat voetstappen achterlaten. De familie roots in Fryslân komen aan bod zowel die van de 'andere kant' in Amsterdam en omstreken.

Voor het gemak heb ik de maanden op A4tjes afgedrukt en ingevuld- waar de datums wel al vast voor staan. De boot met DFDS naar Newcastle is al geboekt. Wat is die boot snel vol zeg....! Nu al voor april. Het Fantasyfest Elfia, in Haarzuilens, zal zijn ogen van wonder en verbazing doen opengaan! Ook die kaartjes zijn al binnen. Was ook nodig om dat vroeg te doen. De voorpret heeft zijn bekoring. Ik ben al tig keer in mijn gedachten met hem op pad geweest. Hopelijk lukt het ook de blokhut te reserveren voor Hemelsvaart. Ben er al mee bezig.

Het is mijn bedoeling om zijn vakantie hier vast te leggen en de blog van die periode af te laten drukken. Dat heb ik nu ook gedaan. In de kast staan al eerdere blog boeken. Zo blijft alles wat ik geschreven hebt achter voor wie van de familie er behoefte aan heeft het te lezen. My 60th birthday staat ook zwart op wit zeg maar en voorlopig nog online. Zo mooi om dat met al mijn kinderen te hebben mogen vieren. Nu, 5 jaar later, komt mijn kleinzoon hier en steken we samen mijn 65 kaarsjes aan. Hoe gaaf is dat?

It once was a dream, a wish a possibility. Now a reality. My grandson arrival date has been set. And like many fellow countrymen far away, when planning a trip 'home' lots appears possible. Seeing those one loves. Going places wanting to visit. Experiencing that what is 'missing' in ones new homeland. Then TIME happens. The unfathomable of all. Where did it all go?

I'm pretty creative. I have a vivid imagination and plans just 'happen' without too much effort. But I have to be realistic. Time too can be my enemy and I just don't want to have a list of stuff that ends up being ' wish we had..'! So, with that in mind I am now shaping this opportunity to get the most out of it. I've been given the go-ahead to select the places and events. "Oma, you know what there is for me to see and learn". So, castles and highlands, history and excitement. We are spending a week in Scotland. I had to book the ferry already as berths and car placings were filling fast. An annual Fantasy Fair, tickets ordered and received, also a very popular event quickly sold out. The other stuff, visiting places here in Nederland, well we will play it by ear. I have also had contact with a camping ground where we stay occasionally. I just hope the log cabin we normally use is still available for a long weekend mid May. Quite weird to have one's year so plotted and planned before hand.

To keep an eye on all these developments I've printed out the months on A4 paper and pencilled in where the planning is already a fact. Helps with the fringe bits and pieces. We will have time to bike into town, cruise the local market, shop, take the train to where-ever, the fast ferry to Rotterdam. Visit my dad's, mum's and my places of birth. I can fill in the gaps about who we are and what makes our family tick. It is truly a dream coming to fruition and the excitement is building as each day fades into history. In less than a month we'll wave 2017 goodbye and the magic year of 2018 will begin. What I also am so looking forward to is that my grandson and I will light the candles on my 65th birthday, some place special, creating a memory that will hopefully last him a lifetime of smiles. To help him remember I will print this blog where I'll record his time with me. So special. I feel blessed. Truly blessed.