Logeren bij oma - staying at oma's!

 Scroll down for the English translation/version.

Wie weet! Wie weet of deze grote droom werkelijkheid wordt. Wel weet ik dat mijn kleinzoon en ik allebei dezelfde droom hebben. Dat hij een poos bij oma kan logeren.

Op zich een natuurlijk iets. Oma's ( nou ja die ik ken in ieder geval) oma's houden ervan als kleinkinderen komen logeren. En als ik de verhalen geloven moet ( en dat doe ik ook hoor) dan houden kleinkinderen er ook van om bij oma te logeren. Maar in ons geval- toch wat lastiger als je aan de andere kant van de aardbol woont.

Mijn oudste kleinzoon zit in zijn laatste jaar high school. Het is even bikkelen want het leren - dat kan hij wel - maar valt hem eventjes tegen. Nog een jaartje doorzetten lieverd. Dan, als alles goed geregeld kan worden, mag je een poosje bij oma logeren.

Eerst kom ik nog op bezoek. Dan kunnen wij alles bespreken. Het is niet niks - voor het eerst en alleen zo'n lange vlucht te maken. Andere culturen en eindeloze uren in een vliegtuig als je dat vreemd is. Toch zijn ook hier al wat vorderingen gemaakt wat betreft - vooruitkijken. Een zoon van een vriendin van mij heeft al aangegeven het GAAF te vinden als hij op kan trekken met mijn kleinzoon. Mijn kleinzoon heeft aangegeven dat hij alvast gaat verdiepen in wat 'huis tuin en keuken' Nederlands om zich beter thuis te voelen.

Binnenkort gaan die twee jonge mannen met elkaar communiceren. Spannend. Ik lig er (nog) niet wakker van, maar het vooruitzicht en mogelijkheid heeft mij wel erg blij gemaakt. Misschien wordt deze droom van ons toch ooit werkelijkheid.

Studeren, sparen en goed voorbereiden- dat zijn de ingrediënten waar wij aan zullen sleutelen. Wat een heerlijk vooruitzicht.


Who knows. I am no fortune teller or have access to information as to how my future will unfold. I do however have a dream. I think it is a 'oma' dream held bij many. That the grandchildren come and stay. And my grandson also has a dream- to visit and stay with oma. I guess it sounds very 'ordinary' to some. But in our case - quite a big deal. It isn't as if his mum or dad can drop him off.

It will be hours in a plane, different cultural experiences and a awakening to a new world outside the comfort of home. All alien except for oma. One more year of school. One last hurdle before having the space to take time to see which road he will take to adulthood. What to become, what craft or profession to tackle? Time to be influenced by other things and then on returning home being wiser, wider travelled and hopefully more focussed on his possibilities.

A friend's son, about the same age, is keen to meet my grandson. My grandson is keen to learn some simple dutch so he can at least make himself understood or listen to conversations without feeling totally in the dark about what is being said. Language barriers will be broken. They are due to 'meet up' online any day now.

I am hopeful and optimistic. I know this year needs the focus to be on his study - so I will be there to encourage and support. A visit in a few months from me will also give us opportunity to plan and nut out the wishes we both have. It does have to be achievable and work for both of us.

What a great prospect! I am one happy oma.

Ook anderen zijn aan het voorbereiden - getting organised.

Scroll down for the English version.

Toen ik mijn reis boekte sprak ik over maanden te gaan voor mijn vertrek. Die maanden zijn als sneeuw voor de zon verdwenen en nu ben ik aan weken toe. Het zal niet lang meer duren en het zullen dagen zijn die ik tel. Spannend allemaal.

Ik heb wat 'spulletjes' om mee te nemen. Niet overdreven of zo. De meeste cadeaus wil ik toch liever kopen als ik met de kleinkinderen ga winkelen. Zo kunnen ze zelf kiezen wat ze leuk vinden. Voor mijn kinderen- zeg zeggen dat ze geen wensen hebben - zal mijn cadeau meer in 'natura zijn. Oppas momenten, koken. Gezelligheid en ook wat samen momenten. Daar doe je het voor. Zo'n reis. Je wilt even weer samen zijn. Leuke dingen delen. Dagje uit, film kijken, wijntje drinken. Even samen in een ruimte zijn.

Terwijl ik bezig ben met aftellen worden er op andere plekken ook voorbereidingen getroffen. Mijn zoon en schoondochter hebben de logeerkamer onder handen genomen. Echt HELEMAAL gestript en opnieuw met gipsplaten de muren bekleed. Nieuw raamkozijn, het isolatie materiaal vervangen. Noem maar op. Nu nog een kleurtje aan de muren en opnieuw meubileren. Ik krijg plaatjes te zien en wordt ook naar mijn mening gevraagd. Zo gaaf.

Ik kom aan in de nazomer periode. Dan is het voor mij niet koud- maar ik weet nu al dat mijn schoondochter zich al met een fleece zal warm houden. Terwijl ik nog met blote armen loop. Heerlijk. Ik heb er zo'n zin in. Toch beleef ik hie rook nog leuke dingen. Er staan bezoeken van vrienden gepland, er komt een verkiezing aan, manlief en ik gaan nog een paar daagjes weg met vrienden. Saai is ons leven niet. Ik probeer van elke dag volop te genieten.


When I booked my plane ticket, I was counting the months. Now that those have passed I am into counting weeks and I know how fast that can go. Not long and I will be counting the days before take off.

I have collected a few bits and pieces to take with me as presents although I prefer to go shopping with my grandchildren so they can chose their own gift. As they get older, they have wishes of their own. For my children, who say they don't want presents- just me, I will gift gifts of love. Going to a movie, sharing a bottle of wine, cooking them a meal. Sharing stories. Because that's the point of the exercise. To spend time together. In the same space. Enjoying each other's company.

While I am slowly getting my act together, others are too. My son and daughter in law in Australia are redecorating the spare room. Even the gib walling has been replaced as is the insulation. New window frame. The lot. I am being kept up to date with the progress and possible purchases to refurbish the room. I can't wait to see it and 'move in' for 2 weeks.

My time in New Zealand will be interrupted by my 'trip across the ditch' after which I return to New Zealand for 'part 2' of my visit there. I know the days will flash past and time to return home will present itself before I have managed to do all the 'wishes' I have on my list.

Roll on April - although all the events here are worth enjoying too. The diary is filled with plenty of things to look forward to. Most important is to enjoy each day, one at a time. And at the back on my mind- the clock is counting down. Tick tock tick tock.

Soms is het gewoon moeilijk - it isn't always plain sailing!

Scroll down for the English version.

Soms heeft Omaverweg het moeilijk. Niet onbegrijpelijk natuurlijk maar wel belangrijk om dat zo af en toe te kunnen ventileren. Want, oma's ver weg zijn ook maar mensen. Ja toch?

Oma's hebben oma armen, oma harten en oma gedachten. Oma's hebben oma dromen. En heel vaak lopen die toch anders dan anders. De waarom doet er eigenlijk niet eens aan toe. Want alles op een rijtje zetten - de reden voor waarom oma ver weg is, dat veranderd niets.

Heel af en toe krijg ik het gevoel dat er mensen zijn die het "mijn eigen schuld" vinden. Als ik dan een geluidje maak over het gemis. Of dat ik reageer door te zeggen dat ik ergens niet bij kan zijn van een gebeurtenis, zeg maar afzwemmen, of dans optreden, verjaardag, dan hoor ik, " ja je hebt er zelf voor gekozen!" Of erger nog, ( in mijn beleving dan ) " Ik snap niet dat jij zoiets onmenselijks heb kunnen doen. Je kinderen in de steek laten"! DIE ZIT! Nou daar word ik nog verdrietiger van en schiet ik niets mee op. Ik ben niet zielig! Ik voel een emotie. Daar heeft niemand of iets geen SCHULD aan. En, hoe weten zij nou wat er allemaal speelde in mijn leven? Wat weten zij ervan? Waren zij erbij? NIETS daar allemaal van.  Net als zoveel opmerkingen tegenwoordig op Social Media. Mensen roepen maar wat zonder na te denken. Gelukkig zijn dat geen mensen die dichtbij mij staan - ik ben omringd door fantastische vrienden.

Niet alle oma's wonen om de hoek van hun kleinkinderen. Niet alle oma's zien hun kleinkinderen elke dag of zijn oppas oma. De toedracht doet er niet toe. Gemis is gemis.

Mijn levensloop heeft wendingen genomen die voor mij niet denkbaar waren. Het leven loopt zoals het loopt. Je moet er wel wat van maken. Komt niet aanwaaien enzo. Beslissingen worden elke dag genomen met de feiten, consequenties en kennis van dat moment. De toekomst inkijken kan NIEMAND.

Soms, heel soms, slik ik mijn verdriet weg. Dat knagend pijntje die ik altijd met mij mee draag. En zo is dat! Ik leer daar zo goed en kwaad als het kan, mee omgaan.

Binnenkort buigen mijn armen weer rondom de kinderen en kleinkinderen. Slaap ik onder het zelfde dak, eet ik aan de zelfde tafel en lach ik mee. Daar kijk ik naar uit - terwijl ook nog genieten van wat het leven mij elke dag aanbied. Pluk de Dag en met een lach. Daar kom je ver mee.


Every now and then I am unable to control this gut feeling I have when I let my guard down. The one I developed over time after leaving New Zealand and coming back to Nederland to live. My children were all grown- that doesn't make the missing you easier, but they were independent people with lives of their own. Finding their way in their world. My 'middle' child, a son, had already left the nest good and proper and settled in Australia. My eldest was settled with the love of her life and the youngest worked, had a busy social life and was finding his feet.

My first grandchildren arrived and lived in Australia - not exactly around the corner. I was already an Omaverweg before I left NZ.

Just every now and then it niggles me. My oma arms ache, my underbelly is a mess and I try to tell myself, "listen girl, this is it. Get a grip!" And slowly but gently the emotions settle, the jitters subside, the shield goes back up and I get on with life. Which is pretty good, full and enjoyable. Otherwise I wouldn't be here, home where my life began all those years ago.

When such a feeling overwhelms me, I tend to voice that to who-ever is in my space at that time. Not a moaning sort of statement but more in general terms. That I would have loved to attend my granddaughters school play, my grandson's football game, my children's birthdays or anniversaries. Or just to have 'daughter mum shop day', or grandchild help at Kindy. It isn't meant to sound like a pitiful moan, more as a statement of yearning for something I miss.

I reprimand myself and that works. What doesn't work is the judgement calls I occasionally get from those around me. People who barely know me or my situation. All they know is that I left to come back to live here in Nederland. I get told in no uncertain terms that it was MY CHOICE SO GET OVER IT! Exactly that. Hurtful and everything BUT helpful.

The world being as it is, people travel, resettle, pick up and start somewhere else afresh. For all sorts of reasons. Omas don't have a sign on their forehead to let you know they live miles from their grandchildren and have a 'down day' missing them. I am more conscious of omas like me. I see oma aged women looking at children playing in the park, or being accompanied by their oma, and a sort of wishful thinking slides over their faces. I know that look!

Today is one of those- "wish you were here" days. I will get over it, and soldier on. My life is full of love, happy moments, challenges and adventures. Another 10 weeks to go and my oma arms will be full, my mother heart will swell with pride and my emotions will be all awry. Looking forward to it immensely.

And Omas ver weg - You rock! Hang in there till the next cuddle moment presents itself.

Plannen maken- making plans

Nou het blijkt dat ik niet alleen bent in het 'vreugde gevoel' vooraf te hebben. De kriebels zitten er goed in ook bij de (klein)- kinderen. In Australië is mijn schoondochter is al bezig met 'vrij vragen' op haar werk en er wordt hard gewerkt aan 'mijn' kamer die helemaal opnieuw ingericht gaat worden.

En in New Zealand gaat een van mijn kleindochters, als scholen weer beginnen, naar een andere school. In haar kamer is een studeer plek gemaakt en ik ga met haar winkelen voor iets 'nuttigs' wat haar studie tijd aangenamer gaat maken. Dat zal gezellig worden. Bij mijn jongste zoon ben ik al ingedeeld om 'op te passen' voor 3-4 dagen terwijl hij en zijn partner naar een bruiloft gaan. Ik krijg het nog druk.

Voor mijn vertrek doe ik ook een poging om een paar kilootjes af te vallen- geen groot hoeveelheid, maar gewoon om wat lekkerder in m'n oma vel te zitten. Vanmiddag weer eventjes sporten- want ik zal mijn energie niveau toch wel op pijl moeten hebben. Van stil zitten zal weinig komen. Leuk hoor. Wat een geweldig vooruitzicht.



It seems I am not the only one getting the heebie excitement jeebies. In both Australia and New Zealand are plans afoot and ideas mooted to keep omaverweg occupied. Well, that's why she is going to visit- to be part of the daily lives of those so far away. I am looking forward to settling into my routine here, there and everywhere.

In Australia I will be treated to a 'new' bedroom. It is being redecorated 'as we speak'. Arrangements to take time off are being made and I have some 'fun' stuff planned myself.

My youngest son asked me if I would please look after the 3 children for 3-4 days while he and partner go to a wedding. In one of my granddaughter's bedrooms is a new study corner - she and I will shop for something appropriate to make it the most comfortable place to be. And I look forward to the school runs, after school activities and chubby arm cuddles from the smallest of the wee ones.

Before I leave I want to shed a kilo or 3-4 just to feel more comfortable- but if I manage it remains a mystery. Off to the gym this afternoon to flex my muscles so I am fit enough to keep up with all the activities I will immerse myself in. Nothing like a very fit oma to have stay, now is there?

Ah, the planning and the prospects. Wonderful! I look forward to whatever comes on my path.

We are into week 3 of 2017 already! Yikes....!

Aftellen - the countdown continues!

Het aftellen in weken is begonnen- nog 12 weken en dan zit 'Omaverweg' in een vliegtuig en komt ze steeds dichterbij. Ik krijg er zo af en toe de kriebels van. Je zou denken dat ik nooit eerder zo'n reis hebt gemaakt. Het gevoel doet mij denken aan het moment dat mijn jongste zoon vader werd voor de tweede keer.

Ik was bij een boek presentatie en had mijn telefoon op 'trillen' gezet omdat ik de toespraken niet wilde storen maar ook het bericht van mijn zoon niet wilde missen. Het moment was al aangebroken dat het elke moment geboren kon worden. En ja hoor- net op het moment de de schrijver zijn boek ging overhandigen aan de aangewezen 'eerste' ontvanger, trilde mijn telefoon.

Ik liep snel uit de zaal en drukte op de groene knop. In het Engels brabbelde ik van vreugde met mijn zoon - en feliciteerde ik hem en zijn partner met de geboorte van hun dochter. De opluchting en vreugde was zo groot dat de tranen over mijn wangen liepen terwijl ik jubelent hen toesprak. In de zaal waar ik mij bevond zou de receptie gehouden worden. Er liepen mensen rond die van alles aan het voorbereiden waren. Iemand tikte mij op mijn schouder- en vroeg of er iets aan de hand was.

Met bevende stem vertelde ik over de geboorte - en dat het zo ver weg was dat ik er niet bij kon zijn. Meerdere mensen ( vooral vrouwen) kwamen erbij staan en ik deed in kort mijn verhaal- Er kwam een glas wijn aan want hier moest op gedronken worden. Toen de vraag: " is dit uw eerste kleinkind mevrouw?" Nou nee, de 8ste! Maar het blijft spannend, mooi en emotioneel was mijn antwoord. Een jongere vrouw die erbij was komen staan zei, " Oh dat belooft wat dan. Mijn dochter is net zwanger van de eerste. Ga ik me dan elke keer zo voelen?"

En zo voel ik de emoties en voorbereidingen van deze reis. Het blijft mooi, emotioneel en spannend. Elke keer weer.

Kids, oma komt eraan hoor! Ik ben er helemaal klaar voor.

It is January 2017. I can finally start the countdown in weeks instead of months. Another 12 weeks and I will be winging my way Down Under to hug and hold those dear to me. I can't wait and the excitement is building. Anyone would think this is a trip of a lifetime- that I haven't been to see my children and  grandchildren before. Nothing is further from the truth. I have had a number of trips to visit them since my return to Nederland in 2000. The excitement is as precious and present as in the previous preparation times before my intended flights. I am reminded of another precious moment which illustrates this even more.

A few years ago I attended a book presentation in Nederland whilst knowing my daughter in law had started labour in Aotearoa. For obvious reasons I was not able to be there for them- but to be able to be in touch was as precious to me so I made sure I wouldn't miss the phone call once the baby was born. I placed the phone in my bra and had the settings on tremble. There was no way I was going to miss this precious call. As 'fate' would have it, right at the moment of presentation of the book, the phone went.

I hurried out the room into the reception area and took the call. Teary and emotional I spoke with my son and partner- a wee daughter had been born to them. All was well. After some more information and the call being ended I felt a tap on my shoulder. One of the woman who was responsible for the reception asked me if anything was wrong. I assured her my tear streaked cheeks were happy ones and explained what had happened. A wine glass was pressed into my hands and all of a sudden I was toasting my granddaughter's arrival with total strangers. One of the women asked, " is this your first grandchild?" to which I replied, " no, my 8th. But no matter how many, the joy, emotions and experience stays special." She told me then, that her daughter was pregnant with her first (grand) child and she was happy to know that each subsequent birth could bring as much joy as the first.

And that's my experience with my impending journey. The previous ones brought as much joy, anticipation and nervousness as this one does.

Onward and upward- the countdown continues. Omaverweg- is getting ready to go!

Toch nog een surprise op Sinterklaas avond.

tJa, en ik maar denken dat pakjesavond voor mij niets zou brengen. Wat heb ik mij daarin vergist.

Mijn kleinkinderen vieren van alles momenteel. Eind van het jaar feestjes, overgaan naar een andere school of klas. Eerste school jaar- laatste school jaar. Eind exams en overgaan naar welk jaar dan ook. Van kleuterschool naar basisschool. Doorstromen. De leeftijden zijn zo verschillend dat er wel wat bij zit voor iedereen.

Nou heb ik het al meerdere keren met mijn (middelste) zoon en schoondochter over gehad. Dat ik het geweldig zou vinden als hun jongste, als hij zijn Year 12 af heeft gemaakt, een poosje bij mij, omaverweg, zou mogen komen logeren. En dan niet voor een weekje dat begrijp je wel natuurlijk.

Laat ik nou bevestiging hebben gekregen dat het eind 2017 ook daadwerkelijk gaat gebeuren. Wat een stok achter de deur voor hem om goed te presteren en voor mij om die tijd te gebruiken om een leuk programma neer te zetten.

Hij heeft een verzoek gedaan. Iets wat hij echt MOET -WIL - van DROOMT om te gaan zien. Ik vroeg dat hij mij beter een verlanglijst kon sturen dat ik een beetje weet wat hem boeit. Nou wat ik hoorde was zo verrassend. "Oma ik wil graag BERLIJN zien". Je had mij om kunnen duwen met een veertje. " Berlijn? Hoezo? Waar komt die interesse vandaan?" En hij gaf zo'n antwoord waar meesters en juffen blij van worden. " Omdat mijn geschiedenis leraar zo boeiende verhalen heeft verteld en ik wil zien of het is zoals ik het me voorstel." Natuurlijk gaan wij dus naar Berlijn. Een stad waar ik ook nog niet ben geweest.

Mijn tweede cadeau was een bericht van mijn dochter. Het rapport van hun oudste ( 12 jaar) was zo mooi dat je het in zou willen lijsten. Na haar eerste jaar op deze school heeft zij het gepresteerd om de 2de 'prijs/ vermelding' op academisch en social gebied in haar klas te krijgen en een award gaat ontvangen. Wat een trotse ouders moeten dat wel niet zijn. Ik weet wel dat deze oma ver weg SUPER trots is. Ook op haar, ook op de anderen die allerlei super goede dingen hebben gedaan gedurende het afgelopen schooljaar.

Dus, Sinterklaas en Pieterbaas. Ik heb desondanks mijn 'dipje' toch een zeer opbeurend en mooie avond/dag gehad en ben daar dan ook enorm dankbaar voor.

Wie weet staat er volgend jaar een grote schoen bij de voordeur die gevuld mag worden!

Sinterklaas

Overal waar ik kwam afgelopen vrijdag, was het een drukte van jewelste.  In de winkels zag ik twee generatie moeders samen winkelen voor cadeautjes en voorraden voor feestelijke maaltijden. Druk overleg en veel gelach en geroezemoes. Dit weekend zal Sinterklaasfeest gevierd worden in talloze huishoudens. Ik val in een dal van herinneringen,  gedachten van 'was het maar anders' en voel een aantal emoties van vreugde en verdriet die mij onrustig maken.

Wonend in Nederland als kind en Sinterklaas vieren. Wat heb ik een leuke herinneringen daaraan overgehouden. Spannende ochtenden om te zien of Piet iets in mijn schoen had achtergelaten. Verrassingen zoals een handje vol strooigoed, een suikerbeestje, taaitaaipoppetje of misschien een zakje zout! Jaaa, dat was ook een mogelijkheid he? Wie zoet is krijgt lekkers - wie stout is, nou ja, geen roe maar een zakje zout. Want dat betekende 'je bent stout geweest'. Ook dat kan ik mij nog goed herinneren. Wat een teleurstelling. Het heeft me geen trauma opgeleverd hoor. Ik denk wel dat ik er iets van hebt geleerd. Better mijn best doen en ja hoor, de volgende ochtend een handje vol strooigoed.

Mijn kinderen (3) hebben ook Sinterklaas ervaringen opgedaan. In Nieuw Zeeland. Daar zijn zij geboren. Hun vader is een Nieuw Zeelander. Ook hij moest eraan geloven - ik wilde graag Sinterklaas vieren. Het cadeautjes systeem werd wel lastig - dus toch maar alleen iets kleins met Sinterklaas en het 'grote cadeau festijn' met de kerst onder de boom gevolgd door een feestelijk ontbijt.

Nu is het zover, mijn kinderen hebben zelf gezinnen... en wat is er met het Sinterklaasfeest gebeurt? Weinig. En dat is logisch. Toch zijn mijn kleinkinderen op de hoogte van het feest van Sinterklaas. Ik heb met ze geknutseld en samen hebben wij Sinterklaas gevierd terwijl ik een 'kerstbezoek' bracht. Elk jaar komen de versieringen weer tevoorschijn. Ook stuur ik zo af en toe een pakje voor Sinterklaas en bij hun vader/opa ( we zijn gescheiden)  ligt een Sinterklaas jute zak waar de cadeau's dan ingedaan worden. Na school komen 6 van de kleinkinderen samen om 'afternoon tea' te hebben en wat pakjes uit te pakken. Ook gezellig.

Dit jaar gaat het feest stilletjes voorbij vanwege allerlei druktes in beide gezinnen. Ik denk ook dat ik daarom een beetje bleu ben. Ik mis juist nu even die gezelligheid, bedrijvigheid en spanning die vooraf dit feest gaat. Er zullen geen vrolijke foto's verschijnen op mijn scherm.
Nuchter denkend weet ik dat het niet 'erg' is, maar emotioneel trek ik het me toch meer aan dan mij lief is. Vandaag, ook al was het schitterend mooi weer, had ik alle ruimte om er wat van te maken maar ik heb de dag 'onder' laten gaan zonder actief te zijn, zonder een frisse neus te halen, zonder speculaas of pepernoten.

Vandaag was voor mij, Omaverweg, eventjes een 'niks' dag!