To visit or not to visit: By Drone

Well, I will continue my blogs in English for now.. and will occasionally switch to dutch. Being bi-lingual does have, like most things, it's advantages and disadvantages.

My blog is called Omaverweg. It is a result of requests from other 'oma's ver weg' to share my thoughts, experiences and ideas about this phenomena. Because - being an oma far away although not new, has changed over the years.

My oma used the blue airmail letters to communicate with us.

Later on we were able to phone and not only that, letters, cards and parcels arrived with more frequency as the flights to and from Down Under increased.

Today, with the internet - the ICT revolution, communication is so diverse, so available that being 'far away' is only a physical issue.  We can stay in contact with our loved ones on a day to day- eyeball to eyeball by way of FaceTime, Skype, Snapchat, e-mail and the ever reduced costs of phone conversations.

No, we omas can't babysit, take the kids to school or fold the washing. We can however communicate directly with our children and grandchildren. Most of them being even more confident with the
options and possibilities that are available to them.

And now there is more- I recently watched a documentary on Drones. On the ethical, moral and practical implication of a new possibility, a new way of communicating, information seeking, invasive maybe type of invention that is rapidly taking shape of which the consequences are now only becoming apparent.

Maybe one day I can watch my grandchildren at the beach, be at a baptism, school ball or wedding without leaving my home.

Will there be an Oma far away in the future writing about her experiences and being grateful for this technological development?

If you want to see this documentary- here is the link. DRONES: Invasie van de Drones.

It does answer as it does pose questions. I am curious how this dilemma will shape my and my grandchildren's future.

The school ball

I just cannot believe that it could be his final year ( Year 12 option) at High School.  My gorgeous grandson Max is preparing for his school ball.

And I won't be there- well not in body but CERTAINLY in thought and via instant pics - I will get an immediate visual image letting me know how things are going. The distance ( Nederland- Australia) is just a bridge too far for 'omaverweg' right this minute to be able to join them.

His mum has purchased a lovely gown- his dad I am sure will also look debonaire.

But my grandson- well I just KNOW he will shine.

What does make me glad though, is that his granddad will be present- he is joining them for a holiday from New Zealand- arriving just in time to make this day complete.

We get on well - as we realise that we may not have made it as a couple- we certainly do put our differences aside and respect each other in the care and well being of our children and grandchildren. That is paramount, not only for our children en grandchildren - but for us a parents.

So now, the end ball- a huge event in my grandson's life.

I will be keeping vigil during their fun night, enjoying the sent pictures and wish him, his proud parents and my former husband much joy during this awesome event.

Double dutch- in het Engels

Jaaaaa, ik zit nu in een tweestrijd.

Do I switch to English blogging on my omaverweg Blog?

Mijn kleinkinderen spreken en lezen geen Nederlands- mijn kinderen ook niet.

Eigenlijk ben ik ook begonnen om meer met andere 'omas' de verhalen te delen.

Maar nu begint een van mijn kleindochters ook te bloggen en vind zij het ook interessant om oma's blogs te lezen.

Ik weet het wel- er is Google Translate- maar heb je die wel eens gebruikt?

Dus, misschien wordt dit een DOUBLE DUTCH blog- soms in het Engels en soms in het Nederlands. Want, tja, zo 'doen' wij Nederlanders dat ook eigenlijk he? In het Nederlands communiceren wanneer het zo uitkomt en in het Engels als het niet anders kan - of zo hoort.

Gelukkig is mijn dial-emma (= Dilemma) makkelijke en niet levensbedreigend. Dus, knoop door hakken en gewoon - doen waar iedereen wat aan heeft.

Oma's hebben het er maar druk mee. Ik hoop niet dat ze gaan Vloggen- want dan moet oma nog moderner worden een mee gaan met de techniek. Het is wel leuk natuurlijk- oh jeetje, ik voel het al aankomen. Kleinzoon van 16 is een prima kandidaat- die weet van dit soort zaken. Hij heeft mij jaren geleden al overgehaald om spelletjes online te spelen met hem.....!

Hoezo 'Omaverweg?'

Wat een leuke verrassing

Kleine kinderen worden groot - en kleinkinderen ook! 

( kon de woordspeling even niet nalaten)

Ik blog al een tijd over diverse onderwerpen - en ben vorig jaar deze "omaverweg' blog begonnen. Ik houd de Blogs gescheiden omdat iedereen zo wel hun eigen interesses hebben.

Ik ben een Blogger

Ik heb een Keukenblog, - over mijn keuken ervaringen ed

een Geloofblog, - over geloofsonderwerpen

een Denkblog, - mijn gedachten enzo- gewoon ' het leven'

een Engelstaligblog - voor mijn engels sprekende familie en vrienden

en

een Omaverwegblog- jaja omdat ik en vele anderen een omaverweg zijn.

Ik heb op een Blog alle links staan- dus iemand kan over alle onderwerpen lezen of kiezen wat aanspreekt. Het is soms erg tijdrovend- maar voor mij een opluchting om dingen 'uit mijn hoofd' te krijgen. Het delen van gedachten is voor iedereen anders- ik voel mij er goed bij. Voor anderen is lezen over iets ook bevrijdend - te weten dat ze niet alleen zijn in dingen.

Een paar dagen geleden kwam er een 'ping' uit mijn telefoon- berichtje van mijn dochter in Hamilton

"Mum, maybe you would like to see this" en met daarin een link naar een blogadres.

Mijn oudste kleindochter is aan het bloggen geslagen.

Yeeeeeee, hiephiep. Wat leuk zeg.

Blijkt dat vanuit haar studie er onderwerpen zijn waar zij hun gedachten op moeten schrijven. Meteen een les in taal- maar ook in het verwoorden van belevenissen e.d.

Ik even blij- meteen de 3 berichtjes gelezen. Wat leuk.

Misschien zit het in de genen. Mijn vader was ook al veel bezig met woorden en schrijven. Ik heb een hele collectie poëzie uit zijn hand.

Ik ben benieuwd naar de volgende stukjes

Zo komt omaverweg - weer een stukje dichterbij.

Kennis van zaken

Vorig jaar oktober-nov kwamen  mijn dochter, schoonzoon en 3 kleinkinderen op bezoek. Wat een geweldige tijd hebben wij ervaren. Zo mooi. Nu hebben de kinderen een idee hoe en waar oma woont en wat voor leven ik hier leid. Zo anders dan wanneer ik bij hen te logeren bent.

Wat de kleinkinderen nu ook weten is meer over de geography van Europa. Zelf hebben zij een mooi reis gemaakt. Landen bezocht als Frankrijk, Italië Spanje en Engeland. Ze zijn met de trein van Parijs ( met de Thalys) naar Nederland gekomen.

En, elk voordeel heeft zijn nadeel. Nu weten zij ook dat plaatsen als Parijs - Brussel en Londen dichter bij oma haar huis liggen dan dat ze eerst wisten of zelfs begrepen.

Nieuw Zeeland met zijn uitgestrekte eilanden - lange wegen van het noorden naar het zuiden- dat is heel andere koek. Dat is nogal een rit als je van Auckland naar Wellington moet met de auto. Oma kan in 4 uur bij Disneyland Parijs zijn, of een dagje shoppen in Brussel. En dat is nou net waar ze zich zorgen om maken.

Kinderen van 10 en 12 jaar die tegen oma zeggen- "please be careful oma, don;t travel too far!" Mijn schoondochter in Australië die zegt, " mum, please if it gets too dangerous, come over here!"

Wat heb ik het er moeilijk mee dat zij zich zorgen maken.

Toen de trein ontspoorde in Dalfsen - kreeg ik meteen een berichtje van mijn dochter, " mam ik hoop niet dat je in die trein zat".

Ik kan dan wel moeite hebben om een 'Omaverweg' te zijn maar wat is het toch verontrustend als de kinderen zich zorgen gaan maken om mijn veiligheid.

Ik weet het. Ik kan zo onder een bus terecht komen- en ook daar gebeuren ongelukken. Toch snap ik hun zorg. Het komt wel hard binnen.

Onderste boven

Wat een prachtig weer vandaag. Het begon al met een ronde roodgloeiende vuurbal van een zon, die boven de boomtoppen verscheen.

Ik greep naar mijn telefoon ( daar kan je tegenwoordig ook mooie foto's mee maken). Ik wist dat ik weinig tijd had - want rood word snel geel - en daarna melk wit.

Het voorjaar is echt dichtbij. De kille ochtenden met wit bevroren gras worden minder.

Vanochtend werd ik niet alleen blij van de zon die in opkomst was - maar ook een emailtje die te wachten stond bij waken. De Kindergarten waar een van mijn kleinkinderen een aantal dagen per week doorbrengt maakt gebruik van Storypark. Een Internet 'schoolplein' zeg maar, waar informatie over het leer- en groeiproces van de leerlingen op komt te staan- en waar ouders (en in ons geval de grootouders) de ontwikkeling van hun kind(eren) volgen kunnen.

Al snel heb ik de site bezocht en keek ik naar het geplaatste bericht: Het ging over zaadjes en een project voor groente en herfst plantjes.

Ik heb de mogelijkheid om hierop te reageren - en heb dat ook gedaan.

Down Under is de herfst op komst. Hier in het kille noorden ( Europa) is het voorjaar voorzichtig aan aan het doorbreken.

Mijn kleinste kleinkinderen vinden het allemaal wel 'gek' dat oma in dikke truien te zien is terwijl zij in hun badpakjes rond huppelen. Nu gaan we de andere kant op. "Upside Down oma" zeggen ze wel eens met een lach!

Oma kijkt uit naar haar aardbeiplantjes en lekker luieren op het balkon in de zon.

Zo ver weg als wij van elkaar verwijderd zijn - zo dichtbij komen wij bij-elkaar met hulp van de moderne wereld. Wat geweldig allemaal.

Daar wordt een 'Omaverweg' helemaal BLIJ van!

Uitstapjes en ansichtkaarten

Dag uitstapjes maken- echt gezellig. Mijn man en ik trekken er wel eens op uit. Ook met een stel zeer goede vrienden. Dan heb je later nog gesprekstof en een moment om herinneringen en ervaringen te delen.

Het zijn uitstapjes die anderen misschien met kleinkinderen maken. Wij bezoeken dierentuinen, bijzondere plekken, Natuurparken en ook wel wat meer toeristische attracties zoals het Open Lucht Museum, Archeon, Park Hoge Veluwe e.d.

Onlangs zijn wij nog met een mini cruise naar York geweest. Ontzettend leuk. Twee nachten op de ferry van P & O met als beleg op een boterham - bezoek aan York!

Ja, dan mis ik de kids nog wat meer dan gewoonlijk. Ik stuur een berichtje, een foto via de telefoon om toch de ervaring en het moment een beetje te delen.

Een van mijn activiteiten op zo'n uitstapje is - zoeken naar leuke ansichtkaarten. Voordat mijn moeder overleed - stuurde ik haar ook kaarten. Zomaar, om iets te laten horen. Ik betrap mijzelf nog wel eens, als ik een kaart zie die zij mooi had gevonden, dat ik mijn hand ernaartoe rijk en opeens realiseer, ze is er niet meer.

Ansichtkaarten kwamen in mijn jongere jaren vaak door de brievenbus. Mijn oma (moeder van moeder) stuurde regelmatig kinderkaarten. Misschien heb ik die 'tik' ook bedenk ik mij nu. Iets van de vreugde van het ontvangen van een kaart, dat wil ik doorgeven.

Door het versturen van de kaarten weet ik dat de (klein)kinderen met veel plezier beleven. Niet alleen van de kaart zelf maar ook van het feit dat ik aan ze denk op bijzondere plekken die ik graag met ze deel.

Ook mijn 15 jarige kleinzoon krijgt nog steeds een kaart- en nee, daar is hij niet te oud voor. De kaarten voor hem zijn ook nauwkeurig gekozen.

Er liggen nu weer kaarten op het kastje in de gang, die gaan vanmiddag in de brievenbus en als het goed gaat - dan bezorgt de postbode ze volgende week om deze tijd op het juiste adres. En zo kunnen wij toch onze uitstapjes delen.

love you lots - oma xx