Terug naar de schoolbanken

De zomer schoolvakanties Down Under zitten er over het algemeen op.

Mijn kleinkinderen hebben hun schooltassen weer voor de dag gehaald.

Vandaag voor een paar hun eerste dag op een nieuwe school.

Voor een het laatste jaar ( Year 11) op zijn plekje waar hij al jaren een wereldje heeft opgebouwd.

Voor een het begin van een nieuw avontuur. Van kleinschalig naar iets strakker en meer volwassen.

En de kleintjes, ach die heroveren hun plekjes en vernieuwen vriendschappen die versloft zijn gedurende de zomerweken. Dat kan geen kwaad - die afstand eventjes. Niet alleen fris na de weken zonder routine maar ook met frisse ogen naar elkaar kijken.

Voor mij geen oppas klussen of dagen. Zonder mij redden zij het ook wel. Toch vind ik het soms moeilijk. Wat wel mooi is, is dat ik de kleuters kan volgen in hun ontwikkeling. Via Storypark. Geweldig dat dit mogelijk is. Het eerste verhaaltje verscheen al vannacht terwijl ik sliep.

Nu maar de berichten afwachten - hoe hebben ze hun eerste dag beleefd? Willen ze morgen weer met dezelfde enthousiasme?
Oh, wat komen de herinneringen weer naar boven. Ikzelf ook als kind, moeder, juf en nu oma. Van alle kanten kan ik deze periode beschrijven en herbeleven.

Oma ver weg kijkt nu al uit naar de nieuwe tekeningen die aan de muur kunnen.

De afstand doet (soms?) toch wat met me

De zomervakantie is in volle gang Down Under. Hier wil de winter maar niet echt goed op gang komen. Wat een verschil in dit klein landje. Hier sneeuw en daar groen gras. Wel mooi hoor- maar voor mijn lijf erg verwarrend. Ik ben wel aan een beetje afkoelen toe zodat ik de zomer weer kan waarderen. Dat was ook een probleem in New Zealand. Ik bleef te lang ' te warm'. Ik hou van de scheiding tussen al die seizoenen. Enfin, dat is mijn ervaring.....

Mijn kleinkinderen genieten van het 'kind zijn' en gewoon lekker veelal hun eigen dag in te vullen met luieren, zwemmen, spelen en genieten van het thuis zijn en de drukke agendas even los te laten. Dat geldt uiteraard ook voor hun ouders.

Vorig jaar om deze tijd was ik bezig met het inpakken van mijn koffer met allerlei 'leuke' dingen om mee te nemen voor een oma bezoek. Ik had hard gespaard en met de zegen van mijn man- vertrok ik op 1 februari naar Australië en Nieuw Zeeland. De twee landen waar mijn 3 kinderen zich bevinden. Twee in NZ en 1 in Australië. Dat vergt wat organiseren en goede afspraken maken. Scholen gaan dan weer terug en het is wat rustiger in huis. Ook leuk om er dan te zijn om mee te kunnen doen met de uitjes naar sport, paardrijles en school 'dingetjes'.

Omdat er 3 'nog niet schoolgaande' kleintjes zijn - geeft het mij ook ruimte om met die kleintjes wat leuke dingen te doen. Ik verdeel mijzelf dan over diverse activiteiten en mensen. Voor een aantal weken ben ik in diverse hoedanigheden bezig. Moeder, oma, vriendin, ex- vrouw ( heb goede relatie met de vader van mijn kinderen en we hebben ook een oma-granddad dag) en als oppas, kokkin, scheidsrechter en huisgenoot.

Ik moet altijd lachen als mensen mij vragen hoe mijn vakantie is gegaan? VAKANTIE!!!! Het is hard werken. En vooral GENIETEN. Want jeetje wat is het dan toch leuk om met de dagelijkse beslommeringen mee te doen en van te genieten. Ook de ruzietjes en huilbuien. Dat hoort er allemaal bij.

Soms denk ik dat ik bof als oma ver weg. Ik maak zulke intense en bijzondere dingen mee wanneer ik op bezoek ben. Van smorgens vroeg tot savonds laat. Er is altijd wel wat te regelen, bespreken en van te genieten.

Dit jaar staat er geen bezoek gepland. In ieder geval niet zonder schip met geld of een grote geld bedrag die zomaar in mijn schoot zou kunnen vallen. Het is nogal een bedrag die je er voor nodig hebt om een maandje weg te blijven- en de twee landen te bezoeken.

Dit jaar staat in teken van meer internet contact- omdat de jongeren nu wat ouder zijn en wat meer mogelijkheden hebben om zo te kunnen en mogen communiceren. Vooral na het bezoek van mijn dochter en het 'dichter bij-elkaar gegroeid' te zijn daardoor. De kinderen ( groot en klein) hebben oma anders ervaren en een speciale band opgebouwd. Ook weer bijzonder.

Het kriebelt wel- en ik hou een klein beetje hoop dat er een bezoek in zit misschien eind van het jaar- enfin, ik mag niet klagen. En dat doe ik ook niet hoor, ik tel mijn zegeningen dagelijks- toch houden die gedachten van 'gaan' mij zo af en toe wel bezig.

Hoogtepunt van 2015

Het is alweer maanden geleden dat ik gebruik hebt gemaakt van mijn blog - Oma ver weg.

Vele redenen maar doet er nu niet meer toe. Ik ben er weer en we pakken gewoon de draad weer op nu in 2016.

En wat een jaar heeft deze oma achter de rug zeg. Met meer mooie dan minder mooie momenten maar die niet zo mooi waren hadden toch wel impact.

Gelukkig zijn er geen gezondheid problemen van grote zorg. Want gezondheid kan je niet kopen- net als liefde. Dat zijn toch wel twee levensbehoeften, nietwaar?

Mijn kleinkinderen zorgen voor veel liefde en het afgelopen jaar was toch wel een wonderbaarlijk mooi jaar wat dat betreft. Een bezoek in februari aan mijn kinderen en kleinkinderen in Australië en Nieuw Zeeland en daarna bezoek van mijn dochter, schoonzoon en 3 kleinkinderen in okt/nov. Wat een geweldig jaar zeg. Ik kan me geen mooiere hoogtepunten verzinnen.

Ik ben in juli 2000 weer teruggekeerd naar Nederland. De bedoeling was om een jaar te blijven. Dat pakten anders uit. Wat heen en weer verkeer en uiteindelijk toch gesetteld terug in 'mijn' landje van herkomst.

Mijn kinderen kenden hun 'Nederlandse' moeder niet. Na 30 jaar Nieuw Zeeland was ik behoorlijk ingeburgerd. In 2003 was mijn jongste zoon hier voor 3 weken en nu mijn dochter en haar gezin. Wat is het fijn om ze 'mijn' thuis te laten zien, van het cultuur te laten proeven en hun eigen identiteit eraan te kunnen koppelen.

Bezoek aan Kinderdijk, een persoonlijk bezoek aan een molenaar en aan tafel schuiven in een 'echte' molen in de Alblasserwaard. De Efteling die het won over Disney Parijs en de bevoorrecht om in twee zalmschouwen naar de Hollandse Biesbosch te kunnen. Spelen in Park Hoge Veluwe en al dat stuifzand. En, iets waar ik super trots op ben - het bezoek aan Oudenbosch en het Zouaven museum. Hier werden de kinderen blootgesteld aan de geschiedenis waar hun eigen voorvaderen deel uit van maakten. Tastbare persoonlijke eigendommen - en waar zij hun eigen bloedlijn aan kunnen koppelen.

Wij hebben genoten - beide partijen. Ik heb een voorgevoel dat er hier een gevolg op zal komen. Spannend.

2015 - een merkwaardig jaar. Mooi om aan terug te denken. Ik geniet elke dag nog van mijn herinneringen en heb de foto's om de mooiste momenten weer terug te kunnen zien.

Oma ver weg - gaat 2016 in vol goede moed en weer helemaal opgeladen.

Ze zijn er: Een gang vol schoenen (1)

Daar staan ze dan, de schoenen van mijn huisgenootjes. Keurig allemaal op een rijtje. Wat een genot. Wat een plezier. Ik kan er nog blij van worden als ik deze foto bekijk. Dat komt er een vreugde dansje in mijn lijf- en een vlinder die de weg kwijt is fladdert in het rond. Ik kan de glimlach niet onderdrukken. NOOIT had ik gedacht dat dit bezoek zou gebeuren - en nu, nu is het achter de rug en kan ik met volle overtuiging zeggen - het overtrof mijn stoutste verwachtingen.

Op maandag 19 oktober stonden mijn man en ik op het perron in Rotterdam - wachtend op de Thalys. Er stond '+5 minuten' - vertraging dus. Ach dat kon er ook nog wel bij. Ik kreeg het er warm van.

De Thalys gleed binnen - en ik speurde naar welke deur open zou gaan. Helemaal aan het eind sprong er een jochie op perron. Ik zetten het op hollen, ja echt waar. Nooit gedacht dat ik zoiets zou doen. Tegen de tijd dat ik het ventje in m'n armen kon sluiten stonden de rest van het gezin ook op perron. In alle haast om uit te stappen hadden ze zelfs een pakje op de tafel laten liggen. Er waren meteen tranen. Kleindochter had op het laatste moment met haar moeder in een Parijse speciaal zaak macarons gekocht. Als cadeau in laten pakken met strik en al. Nu waren ze weg! Blijdschap, vermoeidheid, spanning, teleurstelling en vreugde werden een grote kolk van emoties. Ach meissie toch!

Van het ene perron naar het andere - al pratend en lachend en tranen drogend liepen we naar de trein die ons naar onze stad zou brengen. Daar stonden twee autos gereed om alle bagage en de 5 familieleden te vervoeren naar hun logeer adres bij opa en oma.

Ja, en toen - toen stonden er allemaal schoenen in de gang. Voor warm weer, droog weer en natte plassen. Voor alle omstandigheden voorzien.

Ooohs en aahs terwijl ons bezoek het appartement bekeken end e slaapkamers inspecteerden. Het werd allemaal goedgekeurd. Koffie en thee zetten, op balkon zitten, lekker zonnetje erbij. Het avontuur bij opa en oma kon beginnen. OMAVERWEG was nu opeens heel dichtbij.

De klok tikt - de minuten kruipen voorbij!

In ongeveer 24 uur komen 3 van mijn kleinkinderen met mijn dochter en schoonzoon uit Nieuw Zeeland binnen en zullen ze voor het eerst bij oma op bezoek komen.

Oma komt altijd bij hen op bezoek- nu even anders!

Ik heb er zo naar toegeleefd en nu is het dan eindelijk zover.

Morgen gaan we ze ophalen....! Iets lekkers voor bij de koffie staat klaar, de bedden zijn opgemaakt en het huis is voor zover mogelijk - gepoetst en geboend.

Het zal mijn benieuwen hoe ze het gaan vinden.....

Dinsdag naar Kinderdijk - en pannenkoeken eten

Woensdag naar de Biesbosch

Dagje niksen en vrijdag naar de markt

Oh nee, ik moet dat niet zo allemaal opschrijven- het lijkt wel alsof de dagen te snel voorbij vliegen.

Een dag , stapvoets invullen... een dag, een stap, een dag....!

De laatste loodjes

Vorig jaar om deze tijd kregen wij de sleutel voor ons appartement. Wij zouden van een dijkhuis naar een 'gelijkvloers woning' verhuizen. Nou had ik al 30 jaar ervaring met gelijkvloers dus voor mij niet zo anders.

Wel voor mijn echtgenoot en onze vriendenkring. Want - gelijkvloers wonen doe je toch pas als je oud bent!!!!!

Nu wordt er anders naar gekeken door de laatst genoemde. Wj zijn nu niet ouder dan voor de verhuizing - hebben alleen maar meer tijd om van onze 'vrijheid' te genieten.

Enfin, dat is een ander verhaal. We wonen nu op een pracht locatie, hebben het huis de afgelopen 11 maanden 'naar onze smaak' ingericht ( het was totaal leeg dus een schone lei) en zijn nu in aller ijl de laatste dingetjes aan het afmaken.

We hadden een streven - om voor het eind van het jaar alles af te hebben zodat we in het voorjaar niet nog een keer de gereedschap kist en verfkwasten tevoorschijn  moesten halen. Maar er heeft een iets dringender reden zich voorgedaan. We krijgen bezoek- van dochter, schoonzoon en drie kleinkinderen- Down Under bezoek wel te verstaan. Op z'n Nederlands krijgen we allemaal gefronste wenkbrauwen van " hoe moet dat dan - waar moet iedereen slapen?" en dan antwoord ik op z'n Nieuw Zeelands van " oh joh, dat gaat makkelijk".

Want we zijn wat gewend Down Under als er bezoek komt. De afstanden zijn soms zo lang dat het een weekend of week bezoek wordt. Erg gezellig met een tafel vol ontbijt gasten... nummertje trekken voor de douche. Matrasje hier, slaapzak daar. Opschuiven en delen die kamers. Nu hoeft niemand op de vloer en we gebruiken ook geen slaapzakken maar een dubbel luchtmatras, een slaapbank en een logeer bed. En ja, dat past - NET!

Oh wat verheug ik me op het weerzien van mijn geliefde kroost. Om het helemaal tof te maken- blijven de ouders 10 dagen weg zodat ik oma kan zijn - van HEEL DICHT BIJ! Ik heb er zo'n ZIN IN!!

De ' I miss you" momenten!

Het is weer zover.

Ik heb voor de tweede keer er niet bij kunnen zijn.

Het feest in huize dochter. Haar tweede dochter maakten haar 1ste H Communie.

Gelukkig was ik er wel bij de doop van alle drie, ook van het ander gezinnetje en hun kroost.

Toch knaagt het dan.

Je weet dat je niet alles bij kan wonen.

Zowel de vreugdevolle als de verdrietige dingen - je bent er niet altijd bij.

Iets vieren of rouwen op afstand brengt frustratie en veel tranen met zich mee.

Door foto's internet en andere media kan er veel - behalve "beam me up Scotty". Zover zijn we nog niet gevorderd - als het er ooit van komt. Em moeten we het willen?

Ik ben niet down, ik probeer te filosoferen en nuchter te blijven.

Vandaag een fotoalbum gemaakt voor het 'feestvarken'.

Met plaatjes van samenzijn - en van gemiste kansen. Ook het delen van familieleden die deze stap ( hun 1ste H Communie) ook hebben gemaakt - van drie generaties nog wel.

Wijze woorden van omaverweg op de laatste pagina en ik hoop iets waardevols gemaakt te hebben voor later. Ik was er niet bij - maar de foto's heb ik wel.

Ach, er zijn ergere dingen denk ik dan. Zij hebben een omaverweg - en velen moeten haar nu al voor altijd missen.

Het was weer zover - ik was er niet bij!