Oma heeft het maar druk - met van alles!

...met van alles en nog wat. Jaja, oma's vandaag zijn niet de oma's van vroeger.

Die zaten ook niet stil maar waren gewoon 'anders' bezig.

Tegenwoordig zijn oma's bezig met reizen, werken, sporten, clubjes en weet ik wat allemaal meer.

Ik kom ook uren te kort - en dan te bedenken dat ik geen bezoek breng aan de kleinkinderen.

Hoe zou ik mijn dag dan indelen, denk ik wel eens.

Nog 5 maanden te gaan en dan zullen mijn dagen wel overvol zijn- en gevuld met kinderactiviteiten en oma bezigheden. Zo mooi om naar vooruit te kijken.

Ik volg de kinderen wel hoor, en weet zo'n beetje waar ze mee bezig zijn. Zo blijf ik wel van hun ontwikkelingen op de hoogte. En op dezelfde manier weten ook zij wat mijn interesses zijn.

Vorig jaar om deze tijd was het hier een drukte van jewelste. Met 3 kleinkinderen te logeren terwijl hun ouders ( mijn dochter en schoonzoon) in Londen waren. Wat een geweldige tijd was dat. Als ik nu een foto stuur vanuit de Biesbosch, of de marktkraam met stroopwafels dan komen de reacties los. Zo leuk.

Een verleiding die nu wat moeilijker is te weerstaan is 'dingetjes' kopen. Toch heb ik mij vorige keer voorgenomen om liever daar te gaan shoppen met de kids. Dan is mijn koffer minder zwaar- en past het beter of valt het cadeau meer in de smaak. Behalve dan die echte Hollandse slingers enzo. Daar breng ik vaak een selectie van mee. De kleuterschool, vriendjes en vriendinnetjes vinden die ook zo leuk.

Mijn programma voor die 6 weken staat nog niet vast behalve een 3-daags oppas moment met Pasen wanneer mijn jongste zoon en zijn vrouw een paar daagjes er tussenuit knijpen. Geweldig. Ik zie mij al eieren schilderen, verstoppen en zoeken en alles wat bij Pasen hoort samen met 3 hummels te vieren. Zo bijzonder.

Ook vlieg ik naar Melbourne tussen door om naar mijn zoon en zijn gezin te gaan. Het zou zeker makkelijker zijn geweest als ze alle 3 in NZ woonden maar dat is nou eenmaal niet zo.

Het leuke van deze periode is, dat ik nu al blij ben - en dat is ook goud waard.

Dagdag- omaverweg gaat even genieten van mijn uitzicht op deze mooie nazomerse/herfst zondag.

Geboekt- flight organised

Yippee yahoo en wat fijn zeg! Ik heb geboekt. Vlucht betaald - nu het vakantiegeld verzamelen. Klinkt allemaal erg 'beknibbeld en bekrompen' maar het leuke van deze reis/reizen is dat ik bij elke euro gespaard vrolijk wordt. En een gevoel van trots, gezonde spanning en heugelijk vooruitzicht van mij meester word.

Deze keer vlieg ik met China Southern Airline. Eigenlijk ben ik best wel verwend geweest al die jaren dat ik 'gewoon' met Singapore Air, Cathay Pacific en gelijk soorten vliegmaatschappijen kon vliegen. Nu is het na aanleiding van aanbiedingen.. en dat geeft ook de nodige vrolijkheid met zich mee.

Double dutch- scroll down for english version!

Ik krijg e-mailtjes als er een vlucht is onder de €1.000,00 naar Melbourne of naar Auckland. Ja, wel lastig omdat ik een zoon en gezin in Australia hebt en een dochter en zoon in New Zealand. Als ik via een reisbureau boek en ik wil een 'tussenstop' in Melbourne dan liggen de tarieven hoger dan wanneer ik een vlucht boek naar NZ en een tussen reisje maak 'over the ditch' naar Australia.

Vanaf 2000 heb ik hier al ervaring mee. Nu heb ik gekozen voor China Southern Air en stop ik over in Shanghai. Ook weer leuk om een andere luchthaven te ontdekken. Taipei was ook leuk- bus tripje de stad in en daar rondneuzen. Dat was met China Air. Heel verwarrend al die gelijksoortige namen he?

Ik kijk uit naar de momenten dat ik verhaaltjes voor kan lezen, neuzen kan vegen en kinderen in bed of bad mag doen. De pannenkoek momenten en de wandelingen naar het park. Gewonen dagelijkse beslommeringen mee maken en zo af en toe de 'last' van de ouders verlichten door 'oma momenten' te hebben.

April, dan gaat het gebeuren. Nu het varkentje nog even verder spekken. Het word weer feest als oma komt!

Well yes sireee! I booked my flight and am busily adding the necessary savings to my piggy bank for my spending money. I love being able to spoil my grandchildren while I am in their part of the world. All part of the pre fun!

I booked with China Eastern Airline and will have a stopover in Shanghai. A new experience. Changi Airport, Singapore Airport, I visited at various times and Taipei in 2013. Now I an heading for a new adventure. To speculate and await the right time is also a  challenge. I receive offers when flights are below €1,000.00 from a website to which I subscribe. It is then only the timing which plays a part in my decision making. So, yes, the flight is booked and the dates are set. April here I come.

I have 6 weeks in which to drown myself in loving hugs and snotty noses. It sounds long but I have to share myself with the Aussie crowd so will be flying into Auckland and after a wee spell cross the ditch to see my son and his family there. That's the thing when everyone lives so far apart. One son in Australia and a son and daughter in New Zealand. Luckily they live close together.

Now the pre-fun gathers momentum. Bedtime stories, kindy visits, pancakes and biscuit baking sessions. Time outs for mums and dads while 'oma' is around. I have my piggy bank close at hand and add to it at every opportunity. It is always fun to be able to 'play santa' while visiting.

Wat worden ze al groot / Time flies while... you aren't looking.

Dit wordt een double dutch Blog! The English translation below!

Soms heb ik het gevoel dat ik op een maandagochtend op sta en vrijdagavond naar bed ga. Dat de tussenperiode zo snel gaat dat ik er van tol. Ligt dat nou aan mij, aan de activiteiten of aan de leeftijd? De jaren die achter mij liggen en de (onbekende) aantal jaren voor mij? Enfin, het zal wel niet alleen voor mij gelden. Tijd kent geen tijd.

De afgelopen weken weer 3 kleinkinderen jarig geweest. Ik had voor het ene gezin van mijn jongste zoon, waarin er twee van de 3 dicht op elkaar jarig zijn - een envelop met 3 kaarten en de bijbehorende opblaas cijfers al vroeg opgestuurd. Die kunnen er maar alvast zijn denk ik dan. Bij het andere gezin van mijn dochter gaat het anders. De kaart verstuur ik wel op tijd - met hoop van zegen dat de post ook op tijd is - en mijn dochter koopt een (klein) cadeau en schrijft erop, van oma en opa Leen.

Ik vier de verjaardagen op mijn manier. Soms nodig ik een paar vriendinnen uit, soms bak ik wat of ik ga zelf de stad in en trakteer ik op koffie met wat lekkers. Telefoneren is er natuurlijk ook bij. FaceTime en erbij zijn als ze de cadeaus uitpakken, of bij de 'afternoon tea' als de andere opa en oma er ook zijn.

De kinderen weten nu dat ik volgend jaar waarschijnlijk in de herfst ( ergens tussen april en juni hopelijk) kom. Het spaarvarkentje komt nu aardig aan - en met de juiste planning kan deze droom werkelijkheid worden. De voorbereidingen maken deel uit van de pret toch?

Enfin, de kleintjes zijn zo klein niet meer. Het jongste kleinkind nu 3 geworden en gaat naar Kindy. Een druk gezinnetje met een van 5 + een van 4 en een 3 jarige. Gelukkig nog niet niet te oud voor een voorlees moment op schoot mij oma.

Bij mijn dochter wordt het bakken, koken en naar paardrijles. Hopelijk komen mijn zoon, schoondochter en kleinzoon uit Australië naar NZ - anders ga ik 'eventjes' heen en weer. Ja ja, het is wat, al dat gereis.


Time flies indeed. I wake up some Monday mornings and when I later look up and see it is time for bed - the week has dissolved and it is Friday evening. I know, that's a bit extreme but there are weeks that truly feel like that. Maybe it is my age- with more years behind me that those that are still to come. Time knows no boundaries. It just keeps on keeping on - ticking!

The past few weeks saw 3 birthdays happen. My grandchildren too are growing up. Yes, thankfully. My youngest son's household is a busy one with ages 5, 4 and 3 all lined up. The 3 years old now also attending kindy. I recently sent a packaged envelope with 3 birthday greetings and blow up numbers for them - to be able to be used on the day. And for my other grandchildren at my daughter's, well I do hope the postie does the job- of getting  the card in the mailbox on time. She then also buys a wee gift and writes on it- from oma and opa Leen. We arranged that last year while she was here visiting. Must get my business re-sorted at the other addresses too. I have been away too long- this time round.

We WhatApp, Snapchat and FaceTime of those special days too. Whatever the kids have at hand at the time. Also depends on the timing- with schooldays being hectic for long calls at  breakfast times.

My grandchildren are aware of my intended visit next year. Hopefully somewhere between April and June. All things going well my son and his family will be in NZ too from Australia. That would be so AWESOME- having them all together. If not, I will 'cross the ditch' for a visit. Can't be Down Under and not see all the family. That would be devastatingly sad.

Miss Piggy(bank) is slowly swelling so the plans are becoming more and more realistic. I look forward to attending horse riding sessions, maybe being Kindy help one morning and baking pancakes and appeltaart. Ah, the preparation that too is part of the fun.

Het is niet anders

Je kan niet overal bij zijn.

De wereld van vandaag is kleiner geworden - nee ik zeg het verkeerd. De afstanden zijn tegenwoordig te overbruggen. Want 'Down Under' is nog net zo ver als in de jaren '60 alleen wij gaan anders met die afstanden om.

In de jaren'60 was het contact houden met familie die naar het diepe zuiden waren vertrokken, best wel lastig en tijdrovend. Tegenwoordig houden mensen wat strakker contact met 'the home front' oftewel 'achterblijvers' door de verschillende media vormen die wij vandaag en de dag 'rijk' zijn.

Ik spaar er hard voor en als je goed op aanbiedingen let is het mogelijk om zo'n lange reis te maken. Ik zou best wel 1ste klas willen vliegen maar over zo'n portemonnee beschik ik niet, dus ben ik al lang blij dat ik zo af en toe op een stoel wat uurtjes door kan brengen om naar mijn kinderen en kleinkinderen te gaan.

Tien jaar geleden heb ik de Hollandse zomer verruild voor een Nieuw Zeelandse winter. Nou het was behoorlijk koud- met vorst op de grond en weinig zon in NZ en in Nederland vielen de mussen van de daken van warmte. Had ik even pech. Maar nee hoor. Pech was het allerminst. Ik was aanwezig toen mijn tweede kleindochter ( 5de kleinkind) geboren werd. Daar krijg je het warm van nietwaar?
De aller eerste keer dat ik op de geboortedag zelf mijn kleinkind in mijn armen kon nemen. Hoe bijzonder is dat?

Het is mij alleen maar een keer gelukt. En dat moment koester ik op een speciale manier.

Het is dus alweer 10 jaar geleden. Het kindje is een jonge dame. Is vrolijk, heeft ook haar dames buitjes, toch ook haar goedlachse kant. Net als haar oma bakt ze graag en ze heeft een voorliefde voor haar moestuintje. Dat zit volgens mij ook in de gene. Ze doet het goed op school, rijd paard en komt geen vriendinnetjes te kort.

Vorig jaar kwam ze op bezoek met de rest van het gezin. Wat hebben wij een lol gehad. Zelfs macarons gebakken samen. Geweldig.

Mijn spaarpotje is nog niet helemaal vol - maar vol genoeg om plannen te maken. Je kan niet overal bij zijn, dat is een waarheid waar ik mee leef. De momenten dat ik daar ben zijn ook bijzonder, vol, rijk aan liefde en knuffels.

Dus, deze oma ver weg, komt met de dag dichterbij. Het is alleen maar een kwestie van tijd en kilometers. En dan ben ik weer eventjes overal BIJ!

It's all the fault of that itching!

I have the Itchy arm syndrome!

Yes, that itchy feeling, that sensation one experiences when you think about the children and grandchildren when you haven't seen them a while. What I then get - is itchy arms. They just want to cuddle and squeeze. Well not in a awfully smothering sort of way - but comforting and warm.

And I have had this creep up on me, this itchy feeling - and it just won't go away. So it has been decided unanimously, by both my husband and me, that I start planning a trip - somewhere at the end of first half of 2017.

First step: Decide to go! - check!

Second step: check with the kids - check

Third step: Search online for affordable flights - being worked on.

Fourth step: Do flight plans coincide with kids timing - working on it

Fifth step: Decide on dates - got diary at hand

FINAL CALL: When steps 1-5 have been completed - book flight!

Well, that all sounds easy peasy. One step not mentioned is - Make sure kitty has enough money to pay for flight, prezzies, holiday fund and for the unexpected surprises.

I have to say - this is being worked on as we speak. I am counting pennies, being sensible and trying not to be a scrooge. Because the need, the want and the urge to visit is pretty high and whatever I might WANT to spend my money on - it better be NEED TO HAVE compared to WANT TO HAVE.
The want to's can wait till I get back!

NO, it isn't all pathetic. Part of the challenge and value of the saving is that I really want to have 'done it on my own'. That I manage to be the saver, the planner, the traveller. If I had the means to go annually I would still be somewhat 'scrooge like' as it makes the importance of the journey even more meaningful.

Beam me up Scotty!
( wouldn't that be handy for us Oma's ver weg?)

Before I decide the when and how I need to fulfill my commitments here so as not to leave unfinished things loafing. I also wrote in my other blog about taking control of my unhealthy body- yes well, I want to trim down a wee bit. Helps to be fit so I can keep up with my grand children.

I have made a list of to do's and have been ticking them off recently. What a back log! Still every step is one and every day a conquest.

The sun is out, the washing is dry and the ironing draped over the chair. I am off to do some more chores. It has been nice to get this 'out of my head' and decided upon. Been 'spooking' around for  a wee while now.

OK, will keep you posted on the adventures of Omaverweg as they happen.

Spending time with the grandchildren

It is summer holiday time here in Nederland. Even the politicians have called a summer halt to their activities - and rightly so. Everyone deserves a break to recharge their batteries.

It is also noticable that newspapers are thinner as newsy articles are not as prevalent as in 'working' hours so to speak! On tv there are re-runs of 'old masters' and lots of entertainment for the younger generation in the form of films and such.

This morning at breakfast I quickly snatched a brief look in the morning paper when I stumbled on a 'summer filler'. An article on grandparents who have availed themselves to have the grandchildren stay over while the mums and dads are at work.

Yes, I get a tug at my heartstrings - but this is only short lived as the reality check kicks in.

Anyway, it wasn't so much the 'staying over' but the comment at the end that was comforting to read. At the close of each interview the grandparents commented on their 'fatigue' at the end of each day having spent amusing and entertaining their grandchild/children.

When I visit my 'grandies' Down Under, I spend lots of time with them. I try to make each day count. Time spent with them is short but valuable and intense. Yes, they have their school, sports and friends activities- but there is time to just 'be' with me. Whether I drop them off, accompany them to their other activities or spend time at home with them - we can be together.

It is a super luxurious privilege that I have my own apartment where I can stay- so I too can 'invite' the children to breakfast or dinner. Another possibility is that i cook at their granddad's home- and the children all come for tea there. So much fun and gives me such a warm feeling and joy.

At the end of the day I am generally 'whacked'. Yes, I dare to admit my weakness- I am drained and weary. This bothered me for ages - but now, I am liberated. Other grandparents are tired too. Here I was thinking it was because I am 'out of practice' but it is NORMAL.

So to all you wonderful, super nans and grans, omas and opas. Enjoy, and know - you are AMAZING! And to all those grandies everywhere- enjoy the time your grandparents spend with you - they are true heros.

I am recharging my batteries - will need to be totally perked up for when my next opportunity arrises.

Sharing the joys and experiences and cuddles

A very dear friend of mine - well actually dear friends of ours - plural is better in this case! have been treated to the best news of the year. Their daughter is pregnant and having her first baby.

The joy isn't only because of her pregnancy, her brother has already blessed them with 2 grandsons, but this time- the baby/grandchild will be closer to home. My friend is also an 'Omaverweg' and sees her grandsons 2 sometimes 3 times a year, when they ( oma and opa) pop over to or the family comes over from, Norway to Nederland.

We share stories, photos, the odd tear and laughter when newsy bits arrive in mailboxes, messages or wee film clips over the phone. When the going gets tough - when we want to 'touch, cuddle and kiss' we console each other and reminisce about the times we were in their presence and did have cuddles, cold wee feet on our legs in bed or snotty noses in our hair.

And now, the prospect of a grandchild at 2 hours distance is cause for celebration and joy. My husband and I have been dubbed ' oom en tante'/uncle and aunt and get to see the echos and updates on the progress. And when I pass a children's wear shop I get the itching to purchase something. I am then also acutely aware of how far away my 'littlies' are - and how they grown and change in the spaces when I am not around.

My dear friends in NZ whom I love dearly, also shared those joys when I lived Down Under. And now with grandchildren arriving both here and there - it is lovely to see these 'kids' growing up to be adults and parents full of enthusiasm as we once were. It is wonderful to be part of this extended family when one's own family is spread world wide. I am truly blessed to have a 'home' both here and Down Under - though here are my roots and this is the place I feel most at home.

Pitter patter of little feet. How lovely and joyful. Never too old to enjoy that sound.