Changing seasons - Up North and Down Under

 

Another change in season is upon us. Here, in Europe, spring is beckoning. Winter isn't ready to let go. Like me, farewelling someone or a place I feel at home in can be hard. Dawdling, looking back. Finding ways to prolong the inevitable. Winter will eventually leave us and go find it's purpose elsewhere.

In New Zealand the first signs of Autumn have appeared. Schools are back in full swing after a long hot summer. The evenings are lengthening. A quick dip in the backyard swimming pool will soon just be a memory. Keen to recapture that later in the year when the cycle repeats itself.

The changes in weather also bring changes in behaviour. In availability between me and my loved ones. They are home more, inside. Soon too, the clocks will alter to winter/summer time schedules, like we have been doing for many years. Right now, I have a 12 hour time difference with New Zealand and 10 with Australia. They charge on ahead of us here in Europe. At the end of this month, things will change. And somehow, even though the calculations are easier now, the timing with the change is better. I am looking forward to a few more better planned video contact moments.

Truth be told, I'd rather join them personally. It has been too long since I hugged and saw my family. But alas, we mustn't dwell on what isn't but be thankful of what is. During a recent video moment I promised the children I'd create a 'homework' project for them. The youngest ones that is. The older grandchildren have their high school studies all set out for them,. The primary level children have different schedules and interests for now. So today I am going to get the package sorted and mailed. I'm excited to be able to share my teaching skills in an oma sort of way.

I am so proud of all my grandchildren. Adults, almost adults, almost teens and young people. I have all ages in my 'care' as oma. I love them all with all my heart and appreciate each talent and personality. So diverse and a delight. I know I chose to be an 'oma far away', and never have imagined the emotions, the heartbreak ( at times) and missing you would be. I try to be as much an oma as I can and resign myself ( with difficulty) to all that I can't be. 

On that cheerful note: Sorry mustn't get maudlin, I'm off to be creative for some gorgeous people.

Want some visuals of OmaFarAway. Go to OmaFarAway on YouTube.

Further away than ever- but doing a come back.

Good morning, glad you could join me

It has been a while. I have suppressed the urge to write, well no not suppressed so much as not made the space to sit and put into words what I had on my heart. Combined with the fact that I was making videos for on a YouTube channel ( by the same name-OmaFaraway). Like everyone else, I also have 24 hours in my day to fill. For some reason that's not hard and my energy level isn't what it was when I was 50.

I am an OmaFarAway. That implies that I am somewhat separated from my grand+children. And as these past months have been plagued by a world wide pandemic, I feel even more separated than ever. Traveling is not an option at present. You see, I have to travel half way round the world, from the Northern Hemisphere to Down Under to see those I love so dearly.

It's been a hard year for many that I feel almost a gene, a sort of shame, to mention my own woes. I am healthy and plan on keeping it that way. My children and grandchildren too are fine and safe. As safe as one can be in life. The emotions that play a big role in my daily thoughts are those of frustration and loss. It is hard to deal with, especially in times of celebration like this past festive season or with birthdays and special events. Not that I only miss being around them then. Those are cherry on the cake moments. Oh how I'd like to be a fly on the wall in their homes sometimes, just to get a sneak view of what's happening. How are they doing?

It are uncertain times. Not that life is certain, but this pandemic has highlighted many things, including the difficulty of living far away from those who mean so much. A simple solution? No, there isn't one. That too is life. I am where I am and they are where they need to be as well. Roll on the time machine, the Tardis from Doctor Who, or the 'Beam me up Scotty" from Star Trek. I would make use of those options like a shot.

Well, that's my 5 cents worth for today. Be safe, be happy and keep smiling.

De laatste loodjes- met vleugels aan mijn voeten!

Kaartje in de brievenbus 2 dagen geleden van het water bedrijf. " Excuses voor het ongemak. Woensdag 5 april zijn wij genoodzaakt het water af te sluiten tussen 12:30 en 16:00 vanwege onderhoud." Ik dacht, oh geen probleem, dan zijn wij richting Schiphol - en is mijn man pas thuis na het feit. Prima.

NIET DUS! Om 11:00 geen water. Was ik even blij dat ik toch maar vroeg de douche in ben gedoken en dat er al twee bakjes koffie gedronken waren. Ook was de vaatwasser net klaar. POTVERDORIE. Over ongemak gesproken. En ik wilde nog zo graag de vloer dweilen! 😂
Er zullen wel meer scheve gezichten zijn denk ik dan.

Enfin, ik heb nu even tijd om mijn laatste paar woordjes te delen, mijn tas rustig in te pakken- handbagage bedoel ik dan. Nog even dan moet ik echt de deur achter mij dicht trekken. Ik vind het laatste uurtje toch wel lastig. Te vroeg om te gaan en te weinig tijd om echt iets te ondernemen.

Wat ik wel grappig vind- dit is het eerste jaar dat ik tulpen in de plantenbak op balkon heb- en laat ze nou nog NET NIET open staan. Bijna - net als ik bijna weg moet, is een tulp toch bijna klaar om open te gaan.

De strijk is opgeruimd, de meubels gestoft, de aanrecht netjes. Ik mag gaan....!

Down Under is mijn bed al opgemaakt, de gingernuts liggen  klaar en ook daar zijn ze er helemaal op voorbereid. Omaverweg komt eraan.

EINDELIJK!!

Mijn ochtenden - en de pingetjes!

Look oma- a sore foot,
I fell down the stairs

Gisteren bij het ontbijt, keek ik op mijn iPhone en ja hoor- een berichtje van een van mijn kleindochters. Mijn dag kon niet meer stuk. Hoewel het buiten bar en boos weer was- kon ik mijn glimlach niet onderdrukken. De zon scheen.

Wat heen en weer gechat en van een paar foto's verwisseld te hebben en ik op de hoogte bent gebracht van de gebeurtenissen van de dag - dook kleindochter haar bed in terwijl ik nog het ontbijt nog voor mijn neus had staan. Dat
vinden de kinderen ontzettend grappig- vooral de kleintjes. Die snappen er niets van.

Ping, weer een bericht, deze keer van de grandpa van de kids - hij had opgepast en stuurde een leuke foto door van de twee jongste. Zo gaaf dat hij dat doet. Wij hebben ons huwelijk niet in stand kunnen houden maar onze vriendschap is prima en we hebben regelmatig contact over van alles en nog wat - wel in relatie tot de kinderen dan. Wij hebben allebei een nieuw leven - maar zijn voor eeuwig verbonden aan het oude.

Soms is het wisselen van foto's bijzonder. Dan weet ik iets of heb ik informatie die ik deel met hem - en is hij verrast. Wel grappig. Als  ik op bezoek ben Down Under, dan houden wij oma/granddad day! Nemen wij, in twee etappes de kinderen voor een speciaal uitje. Ook eten wij samen - met de hele meute erbij- ik kook! Erg gezellig en mooi. De kinderen kunnen dit enorm waarderen - en wij ook.

Na 30+ jaar Down Under heb ik ook nog een vriendenkring daar- waar ik ook nog contact mee hebt. Mijn vriendinnen delen hun oma foto's en verhalen met mij - zo blijf ik een beetje 'in the loop' - zeg maar. Hoewel de techniek het toestaat om de afstand op deze manier te overbruggen mis ik toch wel de armen om mij heen - of het drogen van een kindertraan bij verdriet. Maar we moeten het ermee doen en klagen niet hoor.

Vanochtend scheen de zon- strakke blauwe lucht, gras spierwit van de vorst. Het water in de rivier waarop wij uitzicht hebben was spiegelglad. De pluimen van de schoorstenen met 'rook/stoom' vanwege de verwarmingen trokken lange banen ten hemel. Krak helder was het...om er helemaal van te genieten stond ik op balkon - en Ping, daar kwam een ochtendgroet. De dochter van mijn broer - mijn nicht dus, woonend in Fairlie, stuurde een foto van haar dochter. "je kaart is aangekomen- ze was er erg blij mee. Dankjewel tante."

Ja, de afstand is niet te fietsen - maar de band is sterk en hecht.

Net weer een ping, "oma ik ben naar de film geweest zaterdag." ( kleinzoon uit Australië). "Oh ja..welke heb je gezien?" Hij:" Een stel vrienden en ik zijn naar Deadpool geweest, het was grappig!!!!! Nou ik heb de trailer gezien- hmmmm grappig!!! Ach het is een tiener en die zien de wereld toch anders. Wat geweldig he? Ik weet waar mijn Kleinkinderen mee bezig zijn- dat doet mij enorm veel plezier.

Ik ga zo de wijde, witte, koele wereld in- lopend naar de Supermarkt- terwijl de zon op mijn lijf schijnt. Mijn kinderen en kleinkinderen liggen veilig in hun bedden en rusten uit- zodat ook zij morgen weer een mooie dag tegemoet kunnen gaan- en als zij hun telefoontjes controleren- staat er vast een bericht van omaverweg erbij!

Waar is nou DOWN UNDER?

Ik hoor het vaak zeggen - Down Under is Australië. Ja, toch?

Down Under betekend ONDERAAN. Onderaan wat? Onderaan de wereld bol.

En daar als verste weg ligt Nieuw Zeeland. LINKS iets BOVEN Nieuw Zeeland ligt Australië.

Nieuw Zeelanders EN Australiërs noemen hun werelddeel 'Down Under'.

Wat mij ook is opgevallen ( nou ja al jaren) is dat zowel in Down Under als in Nederland - ontbreekt er veel kennis wat betreft informatie over de betreffende landen. Ik werd gevraagd of ik kennis had aan een familie in Denemarken (?) en in Nederland zijn er veel mensen die denken dat Nieuw Zeeland een eilandje is van Australië die er maar een beetje onderaan bungelt.

Nieuw Zeeland ligt niet IN of NAAST Australië maar er ligt een behoorlijke plas water tussen. Niet eentje die je kan zwemmen zoals het kanaal tussen Frankrijk en Engeland. Of de overtocht van Hoek van Holland naar Engeland. Ze liggen een behoorlijk eind uit elkaar. De vlucht Auckland naar Sydney alleen al is zo'n 2 en 1/2 uur vliegen. Kijk eens waar je vanuit Nederland dan al bent! Wij zitten in anderhalf uur in Italië.

Australië en Nieuw Zeeland hebben een concurrerende relatie met elkaar. Gaat in goede harmonie - maar.....!

In sport zijn ze fanatieke oppositie van elkaar. De grappen zijn dan niet van de lucht. Speelt Australië tegen Engeland of anders, dan zal Nieuw Zeeland voor Australië knokken, en anders om. Dit fenomeen kennen wij in Europa ook. Belgen tegen Nederlanders om maar een voorbeeld te noemen.

Men emigreert niet naar Australië vanuit Nieuw Zeeland maar verhuisd. Toch is het wisselen van landen geen verhuizing maar emigratie. Ik heb 2 kinderen die in het land van hun geboorte wonen, Nieuw Zeeland, en ik heb een zoon in Australië wonen. Hij 'verhuisde' in '97 daarnaartoe.

Van mijn 3 kinderen snapt hij als geen ander hoe tegenstrijdig emoties kunnen zijn wat betreft waar iemand zich 'thuis' kan voelen. Ook hij is nu diep geworteld in Australië terwijl hij ook zijn familie en vrienden mist. Eenmaal op bezoek 'thuis' ontspant hij en voelt hij zich helemaal thuis. Om na een paar weken weer 'naar huis te gaan'.

Hij zit thuis tussen twee vuren als de Wallabies ( AUS)  tegen de All Blacks ( NZ) spelen. Gelukkig gaat dat niet hart tegen hart, maar zo af en toe kijken zoon en moeder wel in de ander kamer ;-) om elkaar niet dwars te liggen met hun gejuich.

Mijn bezoeken zijn dan ook naar 'Down Under' en dat vergt planning. Ik wissel de aankomst af. Eerst NZ dan AUS of eerst AUS dan NZ. Het scheelt enorm wat betreft kosten- zonder stopover zou ik minder lang hoeven sparen. Ik kijk wel eens met weemoed naar All You Need is Love. Dan denk ik, oooh een betaalde reis, dat zou wat zijn. Maar ik bof dat ik het tot nu toe hebt kunnen doen. Al mijn dubbeltjes gaan in de reisspaarpot.


Wat mijn ALLERGROOTSTE WENS is, dat ze ALLEMAAL hier komen. In EEN klap. Mijn kinderen en kleinkinderen allemaal samen met oma ( en opa Leen) in Nederland hun eigen roots te kunnen ontdekken. Maar daar heb ik al eens over geschreven. Dromen mag toch?

Fijne dag allemaal.

Omaverweg